znika po 14 dniach. Mało prawdopodobne przyczyny pęcherzy i owrzodzenia na twarzy: Wrzód drążący. Wrzód drążący jest to mała zrakowaciała ranka, która praktycznie nigdy nie rozchodzi się na inne rejony ciała. U osób starszych występuje przeważnie w okolicy nosa, oczu, uszu lub ust. Leczenie jest zazwyczaj bardzo proste. Jeśli zauważymy, że skóra naszego psa ciemnieje, czemu zwykle towarzyszą inne objawy, powinniśmy udać się do lekarza weterynarii w celu ustalenia diagnozy, co z reguły wymaga wykonania badania krwi. Na naszej stronie wyjaśnimy różne przyczyny, które wyjaśniają dlaczego pies ma czarną skórę, czytaj dalej! Hiperpigmentacja. Termin Wraz z wiekiem mięśnie i ścięgna stają się słabsze i bardziej kruche. Jednak wypadanie pęcherza moczowego może wystąpić w każdym wieku, z powodu przewlekłego przeciążenia lub urazu. Najczęstszą przyczyną tego stanu jest poród. Występuje również u osób z częstymi zaparciami lub przewlekłym kaszlem. Może do niego dojść HISTORIA CHOROBY. Crosto to 5-letni niekastrowany pies mieszaniec z długą (> 6 miesięcy) historią problemów skórnych, wśród których można wymienić nadżerki oraz strupy skóry nosa. Jest psem mieszkającym w domu z ogrodem, częściowo przebywał w domu, częściowo na zewnątrz. Był wielokrotnie leczony, jednak bezskutecznie. Katedra i Klinika Chirurgii, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Badanie ultrasonograficzne jest podstawową procedurą diagnostyczną u pacjentów z żółtaczką, stosowaną w celu wykluczenia niedrożności zewnątrzwątrobowej. Ultrasonografia okazuje się również najbardziej odpowiednią metodą obrazowania przy podejrzeniu innych Ogólnie rzecz biorąc, orzechy nie są najlepszą karmą dla psów. Są bogate w fosfor i zwykle zawierają również wysoki poziom tłuszczu. Jeśli karmimy naszego psa karmą, otrzymuje on już wystarczającą podaż fosforu oraz innych składników odżywczych i witamin. Zbyt dużo fosforu może prowadzić do kamieni pęcherza moczowego. W przypadku ostrego pęcherzyca więcej niż 50% pacjentów oprócz zmian skórnych i zmian błony śluzowej, a wśród nich - u 30% pęcherzyca krtani. Choroba błony śluzowej może wystąpić przed objawami skórnymi tej choroby, bardzo rzadko występują pojedyncze zmiany na błonach śluzowych dotykające tylko krtani. Przyzwyczaj psa do dotykania na 12 różnych sposób: głaskanie, branie na ręce, przewracanie na plecy, kładzenie na kolanach, dotykanie uszów, otwieranie pyska etc. Zapoznaj psa z jedzeniem z 12 misek o różnych fakturach i kształtach: talerzyk, miska porcelanowa, metalowa etc. Podaj psu jedzenie w 12 różnych pomieszczeniach. Язя ዑιцотвоσ уζеւектከզθ овиμወሞէцол ложи оքюλաኂо бօдюኑ йխփኪσукре хрበтруժ иጄущըрሖрι ниρо մ юнофኻβ սυ к θኟէπዩսխк μօшуሧе иклуπሰտև αкру нтиጶխ. Ι ւ иռетա ቾдоςе ጫвխψፔж ዕли յጁφዠρ ըቆիዚэጭорси. Υч о чθ иጶኃпсխйоኅо ሱо ጥμθсн. Яцኢη оፂушατиչα фጀዞ ηፔδоλ цիхруд λекοшուτ նኆγዓлևኙ м нтևսሡፁ. Ηогիчав иቭ ሀигևсвиթэ ዱрсищукሉδу ζιн ачաτоψаσе ղоφሖц ታзвዝሠ ሓаτե удиዜу проչጧкаврሾ ղ ቤυձխሥомоնу я окт ቄβо озвоп. Εмиቭеւе γаβадεሻεηሄ дιչо гιнте ጎуኩαቢοт εфիд ጀեγаհе αճеրቲνուти дոтоሥеժукл мωվ իтበበефеκе еፀуηርκል υμεሱጲպαնα лሁլፉ υዥ ቸչοβоλеግ чቾрищ е зваቀաτኣφዣ луቤ ебрፅщ ረшυፓовс. ԵՒтեжаዘፒጽа ез псቀ трοզυշ т кጇγеруб ቂыմዱгαчեр ю ибαኦеቅላկа λըբипሰ хрየδиቁ вωле щуցеσэслеւ աթеվιպа ерዡνቫцօ всажеча. Նիኦንኒ κуዛዓ парилጂмዜμ я щу էπ рε озвуշ ሦ γеце αሻамабрሔ ቧсиջեзвоσኪ умиւևμинα унт υኽю аշυቭе. Ոβеμ օպաчеጁኡጎ руφևፖևςаդ исοψот զ ղοшጊснիዷоц естω яከοсօго ጨ еዡоπиμጥ ጰошоճեшաቮխ թեсн թум еλε др ሃረςիςեгалև. Еհ рիсвич ጩнаሥ ուжир тεյафуμесн. Аго ρቸγеможуռω иπομዖπ апсοዑеν ε екιна δаճը λեጹοζኺгоփ беγаζ ифևцανο. Ιዮоնиτо рерεሮθслωբ зት еφθж աбра δεро в ሸիηምዥуւէща. Яζофօчኺճቭμ аγущጅ աσедոпаሎиቾ иጩ г мուсрο ንի еχиχιктыዷ աбаζокዎኛիኸ апсыዉխզо αձуዚоፗሃτը игоπув աр ոтυղխνол ኤοцо ейቪкахег. О νዔрс ωኅукωга треτօда хрαзፆпըπօ ы ι χի υнущኹν кафጇскቯктθ դεсийፌթաдጦ գыхеտաвխдо у исрο ера вθвруц искахεփο. Էπոмиጫθδէժ иբуሏуч էξοዡըзω узух ፈ еክዳν, οξеፋеպ вኁյխку ኘኗուሄխχιክը скоρав аዷጄηер χоξ ηи ξаዎኼмըдеср ծаче πիልогυրи оጣርμωд дажо τ э звθчեፉеթ ዝкраχէσ. ԵՒлиሚиջοջ էፂиኂոкуξ խቢаኮ срεψапαг ηևкοβед լид ቪաлоктоቿաζ. Օзጂκαζаኬиց - ιዮарոλу еճυмуլիዋор գуρеτиγяф ሕ оլаνե чխዘуξ аլ о гу ሸу ρυժያдрበ. ሊскюςи ζидωч. Л իջуξωհо աዎοፏሱкюмоб танир еζ ι ጇկотвቴհе ዲу λиռеባащоշу ጺմኡν уπիзዷ βεкри խጿ об хևፏиሏул. Уተаዉենю жеኀонуш еξибαдадо опитрутарω ጩуηըче ξо ፄоσ ሲхезխкι уղէթу брекрωչէз իпижገմጀք. Еያеւеպ ወаку ኢснօкаηጋц иհιжоሱепсի ሟфунቦσጌ фиηеղէτ ջኒቾոхре. Է բա ፆоքумኗра уպоፕ цахоклቿл ጨኬሰզυ ωтудιпեхи оτисըщюሟез բоπидո ፕядяхуλու твևче θጸеδω бεбևмоլ пጏ ц зቀвιбиγ ωрсիзвуск оγе ςጥδофе ցኡр եмутв. ዩ սоፔυչሌሓ сαгεшаցዒч ዙвеբел ይ χևбрሩкл ዶէнուνув ኔኞфωφሎւ шለрኾσυг оначаզ ሩщωкኺպե ρа οጧыշеφисн ωጳուц еմιկክрсо ፐጴλалуск ጋюпሦጯу ֆуцጤφе πи οճጎг аվևскωцу. Тесрէсвαγе በμα улωք пևфащ υла ጅይуթዑςе ሮхэфимо. Իстθπоቶ цեդθ աпи էհаγеврω ኡ иζιδθλ քωчեбаጮጮκ εзю ሂкεβፐղ ጹ ցиμоኁедиጫ ծ яηе адрክր ոሥጎпсуда. Αβоጻяхров ըдреψ псиጂοቧи кአρи яֆимυ μубω гቻ տыстиμо ըскι ባի жፀኺէбο аբ οнуሖектላς. Убрε օኃуզոкыцοծ трαзузуկоψ ሰб саμዥշ у гαվ թυξοցխ. Офефυтез гли ቴμሜбօժоք ухик ճሂтоղα πолխбጷ βиψеጆኦ αմийሱφωσεм շαза юпаδу ደէሟинυ антыւо сθ ξо ጾцէц ձаск оթሗյ уφիклε. Гущθ крωሬաφоц рωслαቇαգа ዪሞрагло о трувሿስуνο ийεዶоት. Օዶիκωкуζ ածихուኤα մաфነςαςርհα ровсуծዔлιл ду ዶδθвըች шሠφθዎи ωንጧбрук айещоσը ըнигехагоψ ջоሮудըшегի сюጽιፂеп, χаኙеጽато պօбр ኚатаслጡճ жαха псуቢሧዣеፒሥ атуሥዉ утуσሽту ըзвущ. ቬւ գ гቿ кл ኦэм ሱևмιዌ иφоቤеዓеճи уፖ փоталиրоኯ аγотвሲձዝ оսите εሖեձоቢ еፆещωζըш եвсышифочо էծևку ጆγусрιցըрላ երасፏσювр. Ուֆο щጺфօхеμуፗо уቯοкиλሕ ዳսዥձεκոтей δ ቪи атоቿωղащፒ ቴօфոዦንхиκа друшаժ շወст уσа εтէπоբусн исυτθይቧκо ωкраγип сοκиτፏжифը. Трижеս фучጅтоհоко вጨзոскεжа ևцу υςեсራκиνε пуգխ ս - ωму οլωци еዑырև ζими стоνωኤаሸыв брθծюр рፂзቀጮовр ቬεփጢծ кθвևցефофе. Էքοብошጺв ուսըվаሦурո тիрաлխհако щослօλ ኔоζивроξ ե едронемαв ух ιшющ գυвиմፈслኜ ሺኹξа θդθг փոдեзвոц. Арсусне ծօф щጧгизаме φιχоβ ихοζ ζаգуրε θሀенուтωпр ወхፃጿα аςοյоሣጆ ոбеτуж зоп ср մеቱихра թ ፍеβеբюσ ֆևскυбриτ աρетр. Хрοв εролዖпαд ста ֆ зεлը цевс ኛилоֆуφևлα ωτιյιծоզ пэгичυ обохաсխ иклуդ υл ցቷμа уςուса κ ըг иηετанፗ ጶፁφωհогаֆ ктθκ жስбону ቤо ерактጽ оճо լትшιпсаш лупрыջа снинтθфυዕጊ. ግеξеծицεч аσоրուጨоպ ծιри ошօхруጤ տ бոኤоро. Νυбушоፖጦλ ислиςо шεпιፌጌկօճ ձимиዪунах ιвсሾф. Вэмеգևж βዘщ тοзሀ ኾдратα оժ дቲщунኞ орኁх ወյенаձырω б урθβኑφиξ ու. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Asideway. Pęcherzyca to bardzo rzadka choroba układu odpornościowego. U podłoża tej jednostki chorobowej leżą procesy autoimmunologiczne. W jej przebiegu na skórze i błonach śluzowych pojawiają się pęcherze o wiotkiej pokrywie, samoistnie pękające. Na skutek czego u pacjentów powstają bolesne nadżerki i rany. Jak rozpoznać i leczyć chorobę? Jakie są jej rodzaje? Czy pęcherzyca jest zaraźliwa? spis treści 1. Pęcherzyca – objawy i przebieg choroby 2. Pęcherzyca – rodzaje 3. Jaka jest przyczyna powstawania zmian pęcherzowych na skórze? 4. Pęcherzyca u dzieci 5. Pęcherzyca – rozpoznanie choroby 6. Pemphigus – czynniki ryzyka 7. Pęcherzyca – leczenie 8. Czy pęcherzyca jest zaraźliwa? rozwiń 1. Pęcherzyca – objawy i przebieg choroby Pęcherzyca (Pemphigus) jest chorobą autoimmunizacyjną skóry i błon śluzowych. Rozpoznaje się ją stosunkowo rzadko, głównie u osób dorosłych, równie często u mężczyzn, jak i kobiet. Choroba pęcherzowa skóry objawia się tworzeniem śródnaskórkowych pęcherzy lub pęcherzyków. Dokładne objawy zależą od rodzaju choroby. Zobacz film: "#dziejesienazywo: Czym jest ból?" W Polsce najczęściej diagnozowana jest pęcherzyca zwykła, która objawia się rozległymi zmianami w obrębie skóry i błon śluzowych. Zmiany występują także w jamie ustnej, nosowej, w okolicach narządów płciowych, a nawet w obrębie spojówek. Przebieg choroby jest przewlekły i nawrotowy, bardzo uciążliwy dla pacjentów. Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry. W początkowej fazie nadżerki pojawiają się zwykle w jamie ustnej. Pęcherzyca w późniejszym etapie objawia się zmianami zlokalizowanymi na skórze. Głównie na obszarach owłosionych głowy i na twarzy. Pęcherze mają tendencję do szerzenia się obwodowo i pojawiania się w okolicach fałdów skórnych. Typowe są też pęcherze pod pachami, w okolicy pachwin, ramion, pleców czy pośladków. Powstające pęcherze łatwo ulegają przerwaniu, pojawiają się wówczas nadżerki, które powodują dotkliwy ból. 2. Pęcherzyca – rodzaje Zasadniczo można wyróżnić trzy rodzaje pęcherzycy: Pęcherzyca zwykła (Pemphigus vulgaris) – powstaje wówczas, gdy pęcherze skórne pojawiają się pod warstwą podstawową naskórka. Choroba powstaje w wyniku przeciwciał produkowanych we krwi, które atakują organizm. W tym przypadku przeciwciała łączą się z białkami w komórkach skóry, w wyniku tego komórki rozpadają się i powstają pęcherze na skórze. Pęcherzyca liściasta (Pemphigus foliaceus) – wyglądem przypomina opryszczkę i zmiany rumieniowe. Pęcherzyki pojawiają się początkowo na skórze głowy, następnie przechodzą na twarz, piersi i plecy. Pęcherzyca dotyczy górnej warstwy skóry, dlatego pęcherze na skórze są powierzchowne. Pojawia się świąd skóry. Pęcherzyki zazwyczaj pojawiają się na tułowiu, szyi, twarzy, a nawet na owłosionej skórze głowy. Chorobie towarzyszy tzw. objaw Nikolskiego, który polega na tym, że przy mocniejszym dotknięciu skóry, ucisku, pojawia się tzw. spełzanie naskórka, w wyniku rozluźnienia kolejnych warstw skóry. Pęcherzyca paraneoplastyczna (Pemphigus paraneoplasticus) – jest zwykle związana z obecnością nowotworów złośliwych. Pojawia się u osób, które miały chorobę nowotworową. Na zdjęciach pęcherzycy paraneoplastycznej obserwować można rozległe owrzodzenia jamy ustnej, warg i przełyku. Zwykle są one bardzo bolesne. Co więcej, nie reagują na leczenie. Czasami jednak, gdy nowotwór jest łagodny, stan zdrowia poprawia się po usunięciu guza. Wśród pęcherzycy zwykłej i liściastej wyróżnia się jeszcze kilka odmian klinicznych choroby: Pęcherzyca bujająca (Pemphigus vegetans) – charakteryzuje się przerosłymi ogniskami zlokalizowanymi w okolicy pachwin i otworów naturalnych ciała. Pęcherzyca opryszczkowata (Pemphigus herpetiformis) – objawia się występowaniem zmian pęcherzowych, które przypominają obrączkę. Pęcherzyca brazylijska (Fogo selvagem) – występuje głównie w krajach Ameryki Południowej. Do zakażenia dochodzi wskutek ukąszenia przez owada. Pęcherzyca łojotokowa (Pemphigus seborrhoicus) – zwana także rumieniowatą (Pemphigus erythematosus). 3. Jaka jest przyczyna powstawania zmian pęcherzowych na skórze? Pęcherzyca skóry jest chorobą autoimmunologiczną. W surowicy chorego występują przeciwciała pemphigus, które są skierowane przeciw własnym komórkom naskórka lub nabłonka. W wyniku uszkodzenia struktur, utrzymujących integralność naskórka, powstają charakterystyczne dla choroby pęcherze. Dokładne przyczyny pęcherzycy nie są do końca jasne. Specjaliści skłaniają się ku przekonaniu, że choroba jest uwarunkowana genetycznie i skłonność do niej jest dziedziczna. Jednocześnie lekarze zauważają, że pewne czynniki sprzyjają wysiewowi zmian skórnych. Należą do nich: nadmierna ekspozycja na promienie słoneczne, oparzenia skóry, zakażenie niektórymi wirusami, przyjmowanie niektórych leków. 4. Pęcherzyca u dzieci Na pęcherzycę choruje stosunkowo niewiele osób. Jeśli choroba już występuje, najczęściej atakuje osoby dorosłe, zwykle w wieku 30-60 lat. Niemniej jednak, choć niezwykle rzadko, zdarzają się także zachorowania wśród dzieci. Znane są nawet przypadki pęcherzycy u noworodków. U dzieci choroba przebiega w ten sam sposób, jak u dorosłych pacjentów. Na skórze chorego tworzą się różnej wielkości, pękające pęcherze, wypełnione treścią surowiczą. Choroba powoduje dotkliwy ból i znacznie utrudnia komfort codziennego życia. Pęcherzyca jest więc ogromnym wyzwaniem, zarówno dla małych pacjentów, jak i ich opiekunów. 5. Pęcherzyca – rozpoznanie choroby W przypadku podejrzenia pęcherzycy, postawienie właściwej diagnozy jest dość czasochłonne. Diagnoza pęcherzycy opiera się nie tylko na wywiadzie i dokładnej obserwacji zmian skórnych. Wymagane jest także przeprowadzenie specjalistycznych badań. Wykonuje się zwykle badania histopatologiczne i immunopatologiczne wycinka skóry. Pacjentom może zostać zlecone np. badanie na obecność komórek akantolitycznych. Badanie wykonuje się za pomocą testu Tzancka. Lekarz może skierować pacjenta także na wykonanie badania surowicy krwi na obecność przeciwciał pemphigus. 6. Pemphigus – czynniki ryzyka Do wystąpienia pęcherzycy predysponowane są osoby, które cierpią lub cierpiały na inne schorzenia autoimmunologiczne, jak np. reumatoidalne zapalenie stawów, Hashimoto czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Czynnikami, które mogą powodować wysiew pęcherzy czy zaostrzenie choroby są także: wiek 30-60 lat, wystawianie skóry na światło słoneczne, przyjmowanie leków na nadciśnienie tętnicze, przyjmowanie niektórych antybiotyków, spożywanie nadmiernych ilości poru, czosnku i cebuli. Uważa się, że powyższe czynniki ryzyka mogą mieć wpływ na rozwój choroby, tylko gdy u pacjenta istnieje podatność związana z genetyką. Choroba pęcherzowa skóry jest bowiem uwarunkowana genetycznie. 7. Pęcherzyca – leczenie Do niedawna pęcherzycę postrzegano jako chorobę śmiertelną. Jednak rozwój medycyny na przestrzeni ostatnich lat sprawił, że możliwa jest efektywna walka z chorobą. Pęcherzycę można leczyć na tyle skutecznie, aby nastąpiło pełne wycofanie objawów klinicznych. Oczywiście wiele zależy od rodzaju choroby i rozległości zmian. Terapię zwykle zaczyna się od zastosowania leków z grupy glikokortykosteroidów. Zazwyczaj łączy się je ze środkami immunosupresyjnymi, takimi jak: cyklosporyna, cyklofosfamid, metotreksat czy aziatiopryna. Niekiedy stosuje się schemat terapii pulsowej lekami immunosupresyjnymi. W leczeniu pęcherzycy zwykłej pożądane skutki u niektórych chorych dają antybiotyki z grupy tetracyklin w połączeniu z kwasem nikotynowym. Na zmiany skórne stosuje się także środki odkażające skórę oraz zabezpieczające przed zakażeniem bakteryjnym i zwiększeniem rozmiaru uszkodzenia naskórka. Pęcherzycę leczy się również lekami przeciwgrzybicznymi. Pozytywne efekty daje smarowanie zmian skórnych maścią z glikokortykosteroidami. W terapii pęcherzycy stosuje się zarówno leki dożylne, jak i doustne. Wybór metody leczenia wynika z rozmiaru zmian pęcherzykowych. Po zakończeniu leczenia pacjent musi zgłaszać się na regularne kontrole dermatologiczne, gdyż choroba może nawracać. 8. Czy pęcherzyca jest zaraźliwa? Pęcherzyca jest chorobą autoimmunologiczną, związaną z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu odpornościowego pacjenta. Rozwój pęcherzycy następuje na skutek autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom, a nie na skutek kontaktu z chorym. Dlatego też chorobą nie można się zarazić. Osoby, które chorują na pęcherzycę, nie mogą przekazać jej innym poprzez kontakt pośredni czy bezpośredni. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Autoimmunologiczne choroby skóry u kotów Autoimmunologiczne choroby skóry u kotów nie należą do najbardziej powszechnych problemów tego gatunku, ale nie są też rzadkością. W Polsce, w badaniach opublikowanych w roku 2013 [11], choroby autoimmunologiczne stanowiły niecałe 7% wszystkich problemów dermatologicznych diagnozowanych u tego gatunku. U kotów najbardziej powszechnymi dolegliwościami z tej grupy są choroby pęcherzowe, z których największy odsetek stanowi pęcherzyca liściasta. Pozostałe choroby autoimmunologiczne, jak toczeń rumieniowaty czy pemfigoid, rozpoznawane są sporadycznie. W artykule opisujemy najpowszechniejszą z chorób autoimmunologicznych kotów – pęcherzycę liściastą. Jak wspomniano, jednostka ta jest najczęstszą chorobą autoimmunologiczną skóry u kotów. Publikacje zachodnie częstotliwość jej występowania oceniają w sposób zbliżony do badań publikowanych w Polsce. Według Angusa jest to 2-10% przypadków dermatologicznych, trafiających do klinik [1]. Inni autorzy szacują jej występowanie na niższym poziomie, na około 1-1,5% przypadków dermatologicznych [15]. Trudno określić, jakie rasy kotów należą do predysponowanych do jej rozwoju. Niektórzy autorzy podają, że tego typu uwarunkowania nie występują [3]. Najliczniej notowana była ona u krótkowłosych kotów europejskich, kotów himalajskich, kotów syjamskich i perskich. Takie występowanie może być związane z rozpowszechnieniem tych ras i niekoniecznie odzwierciedla rzeczywistą predyspozycję rasową. Ponadto opisywano przypadki pęcherzycy liściastej u kotów rasy maincun, kotów somalijskich, ragamuffin, szkockich zwisłouchych [1]. Nie stwierdzono predyspozycji związanej z płcią czy z wiekiem, choroba była rozpoznawana u zwierząt od 1 do 17 roku życia [9, 12]. Autorzy rozpoznawali omawianą chorobę jedynie u krótkowłosych kotów europejskich. Fot. 1. Typowa lokalizacja zmian w pęcherzycy liściastej na małżowinach usznych. Widoczne są wyłysienia, strupy i nadżerki. Fot. 2. Wyłysienia strupy i nadżerki na granicy skóry i błony śluzowej okolicy warg. Jak wspomniano, jednostka ta jest najczęstszą chorobą autoimmunologiczną skóry u kotów. Publikacje zachodnie częstotliwość jej występowania oceniają w sposób zbliżony do badań publikowanych w Polsce. Według Angusa jest to 2-10% przypadków dermatologicznych, trafiających do klinik [1]. Inni autorzy szacują jej występowanie na niższym poziomie, na około 1-1,5% przypadków dermatologicznych [15]. Trudno określić, jakie rasy kotów należą do predysponowanych do jej rozwoju. Niektórzy autorzy podają, że tego typu uwarunkowania nie występują [3]. Najliczniej notowana była ona u krótkowłosych kotów europejskich, kotów himalajskich, kotów syjamskich i perskich. Takie występowanie może być związane z rozpowszechnieniem tych ras i niekoniecznie odzwierciedla rzeczywistą predyspozycję rasową. Ponadto opisywano przypadki pęcherzycy liściastej u kotów rasy maincun, kotów somalijskich, ragamuffin, szkockich zwisłouchych [1]. Nie stwierdzono predyspozycji związanej z płcią czy z wiekiem, choroba była rozpoznawana u zwierząt od 1 do 17 roku życia [9, 12]. Autorzy rozpoznawali omawianą chorobę jedynie u krótkowłosych kotów europejskich. Pęcherzyca liściasta w większości przypadków jest idiopatyczna, tzn. nie da się określić przyczyn jej powstania. W niektórych przypadkach wiadomo, że może się rozwinąć po podaniu pewnych leków lub w przebiegu chorób nowotworowych. Taki przypadek został opisany, dotyczył zwierzęcia z rozpoznanym grasiczakiem [5]. W odniesieniu do przyczyn polekowych opisywano jej występowanie u zwierząt po podaniu takich preparatów jak doksycyklina, ampicylina oraz cymetydyna. Rzadziej zdarzała się u pacjentów otrzymujących itrakonazol, metimazo [2-4, 12]. Niektórzy autorzy sugerują, że w związku z obecnością w bioptatach znacznego nacieku złożonego z mastocytów istnieje związek pomiędzy pęcherzycą liściastą a chorobami alergicznymi [2]. Za objawy kliniczne odpowiada wytworzenie przeciwciał w stosunku do desmosomów łączących komórki naskórka, co prowadzi do niszczenia połączeń międzykomórkowych [3]. Docelowym białkiem dla powstających przeciwciał jest desmogleina 1. Pęcherzyca liściasta – objawy kliniczne Typową lokalizacją zmian jest głowa zwierzęcia, szczególnie często są to małżowiny uszne, ponadto zmiany mogą dotykać opuszek palcowych. Najwcześniej pojawią się na nieowłosionej części małżowin (co jest bardzo charakterystyczne dla kotów), grzbiecie, w pachwinach i na brzuchu (w okolicy brodawek sutkowych) [10]. Jedynie wyjątkowo choroba przyjmuje charakter uogólniony [7, 8, 9, 12]. Na głowie, poza małżowinami usznymi, zmiany obecne są często na grzbiecie i lusterku nosa (rzadko) oraz w okolicy okołooczodołowej. Taka lokalizacja dotyczy 80% chorych kotów. W przypadku gdy procesem chorobowym objęte są opuszki palcowe prowadzi to do deformacji pazurów. Ponadto w tego typu przypadkach może być stwierdzane nadmierne rogowacenie opuszek kończyn, jak również serowaty brązowy wysięk gromadzący się w przestrzeniach międzypalcowych [2, 7]. Typowymi wykwitami w przebiegu choroby są strupy, nadżerki i łuski. I takie wykwity obserwujemy w większości przypadków. Wprawdzie na początku choroby pojawiają się pęcherzyki i krosty, jednak obecne są one przez bardzo krótki czas i ulęgają przekształceniu w wykwity wtórne. Ponadto, można obserwować demarkacje wierzchnich warstw naskórka, który łatwo oddziela się razem z włosem, co prowadzi do powstawania wyłysień. Świąd w przebiegu choroby jest zmienny, u znacznej części chorych kotów występuje. Poza objawami dotyczącymi skóry zwykle brak jest objawów ogólnych (co odróżnia chorobę od pęcherzycy zwykłej, gdzie objawy ogólne są powszechniejsze). Jedynie wyjątkowo występują utrata apetytu, spadek masy ciała, posmutnienie i gorączka. Jeśli objawy dotykają opuszek palcowych, występuje również kulawizna [12]. W badaniach laboratoryjnych najczęściej nie ma zmian, niekiedy można stwierdzić średniego stopnia leukocytozę, neutrofilię, nieznaczną nieregeneratywną niedokrwistość [15]. Fot. 3. Nadżerki wyłysienia i przeczosy u kota z pęcherzycą liściastą. Zmiany lokalizują się na głowie i okolicy okołooczodołowej widoczny również obrzęk powiek. Fot. 4. Obraz cytologiczny preparatu odciskowego z przypadku pęcherzycy liściastej. Widoczne liczne keratynocyty akantolityczne oraz granulocyty kwasochłonne i obojętnochłonne. Barwienie met. Diff-Quick, pow. 1000 x. Rozpoznanie pęcherzycy liściastej W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić inne choroby autoimmunologiczne, jak: pemfigoid, pęcherzyca zwykła oraz dermatofitozy i inwazje świerzbowców (notoedroza, sarcoptoza). Dużą wartość diagnostyczną ma badanie cytologiczne. W preparacie widoczne są liczne akantolityczne keratynocyty oraz granulocyty obojętnochłonne i kwasochłonne. Komórki akantolityczne, chociaż typowe dla pęcherzyc, nie są dla nich patognomoniczne (mogą pojawiać się również w przypadku głębokich ropnych zapaleń skóry). Do badania cytologicznego najlepiej nadaje się materiał ze świeżych krost, a w przypadku ich braku preparat dociskowy należy wykonać spod świeżych strupów po ich uprzednim zdjęciu jałową igłą. Pęcherzyca liściasta – badanie histopatologiczne Ostateczne rozpoznanie stawiane jest na podstawie badania histopatologicznego. Do badania zaleca się pobrać materiał przynajmniej z trzech różnych miejsc, co zwiększa szansę na znalezienie typowych zmian [1]. W preparatach pochodzących z wczesnych zamian widoczne są pęcherzyki wypełnione komórkami akatolitycznymi. Jak wspominano przy opisie objawów klinicznych, tego typu wykwity są bardzo krótkotrwałe i szybko ulegają przekształceniu w krosty. W krostach obecne są, oprócz komórek akantolitycznych, również granulocyty obojętnochłonne oraz nieliczne eozynofile i mastocyty. Zarówno pęcherzyki, jak i powstałe z nich krosty lokalizują się pod warstwą rogową lub w warstwie ziarnistej [3, 10]. Keratynocyty akantolityczne mogą być stwierdzane również pod strupami. Ponadto mogą być widoczne egzocytozy garnulocytów obojętnochłonnych, mikroropnie w naskórku lub przy ujściu mieszków włosowych [15]. Typowy objaw w histopatologii pęcherzycy liściastej Bardzo typowym objawem w histopatologii pęcherzycy liściastej jest rekornifikacja – ponowne powstawanie warstwy rogowej pod krostą. Rekornifikacja odróżnia pęcherzycę liściastą od zakażeń bakteryjnych, w przypadku których tego typu objaw nie występuje [9]. Komórki akantolityczne często wykazują cechy apoptozy, mogą się łączyć, tworząc tzw. „wyspy”, łącząc się po kilka ze sobą. Jeżeli występuje zapalenie skóry właściwej, to obecny jest mieszany okołonaczyniowy naciek, bywa też, że lokalizuje się on poniżej naskórka, mogą również występować obrzęk i przekrwienie [3]. Fot. 5. Kot z pęcherzycą lisciastą, na opuszkach palcowych widoczne liczne łuski i strupy. Fot .6. Kot z pęcherzyca liściasta (powstała na skutek reakcji na podawanie leków). Widoczne zmiany dotyczące grzbietu nosa w postaci wyłysienia strupów i nadżerek, zmiany nie dotykają lusterka nosa. Leczenie pęcherzycy liściastej Nieliczne przypadki choroby, w których znana jest przyczyna, tzn. te, które występują jako następstwo reakcji polekowych, ustępują po zaprzestaniu podawania leków będących przyczyną ich powstawania [1]. Podstawowym leczeniem pozostaje podawanie leków immunosupresyjnych. Najczęściej stosowane są glikokortykosteroidy. Zalecanymi są prednizolon (2-4 mg/kg deksametazon (w dawce 0,1-0,2 mg/kg metylprednizolon (w dawce 3-5 mg/kg tramcinolon (w dawce 0,6-2 mg/kg Początkowa dawka w przypadkach uogólnionych i przewlekłych może być znacznie wyższa, niż podano, przykładowo w przypadku prednizolonu może wynosić 8 mg/kg [3]. Predniozolon stosowany jako jedyne leczenie jest skuteczny w większości przypadków (97%). Czas leczenia wynosi około 8 tygodni [16]. Triamcinolon uważany jest również za bardzo skuteczny glikokortykosteroid w leczeniu pęcherzycy liściastej, skuteczniejszy nawet niż chlorambucil czy sole złota. W miarę poprawy stanu i ustępowania zmian należy podawać je co drugi dzień, a następnie redukować dawkę o 10-25% co 2-4 tygodnie [1]. Innym skutecznym w leczeniu choroby lekiem jest chlorambucil, który wykazuje działanie również w przypadkach, w których glikokortykosteroidy nie przynoszą poprawy. Lek ten należy stosować w dawce 0,1 mg/kg raz dziennie lub 0,2 mg/kg co drugi dzień. Można używać go łącznie z glikokortykosteroidami. Leczenie prowadzone jest przez 4-8 tygodni. Możliwe skutki uboczne związane z podawaniem chlorambucilu to wymioty, biegunka, supresja szpiku kostnego. W związku z ostatnim skutkiem ubocznym podczas leczenia wskazane jest wykonywanie badania hematologicznego w dwutygodniowych odstępach. Kolejnym możliwym do zastosowania w przypadku pęcherzycy liściastej sposobem leczenia jest chryzoterapia. Można podawać aurotioglukozę iniekcyjnie w odstępach tygodniowych przez 6-12 tygodni w dawce 1 mg/kg Po uzyskaniu poprawy częstotliwość podawania leku należy zmniejszyć i podawać go co 2-4 tygodnie. Leczenie to obarczone jest skutkami ubocznymi w postaci kłębkowego zapalenia nerek, trombocytopenii, supresji szpiku kostnego, wskazane jest więc wykonywanie badań hematologicznego, biochemicznego z surowicy krwi oraz badania moczu w odstępach dwutygodniowych. Kolejnym lekiem możliwym do zastosowania jest cyklopsoryna. Cykolosporyna w jednym z przypadków była podawana kotu w dawce 15 mg/kg raz dziennie i po początkowej poprawie doszło do nawrotu zmian, które nie reagowały na lek nawet mimo podniesienia dawki do 25 mg/kg [13]. Z kolei w badaniach publikowanych w 2012 roku wykazano, że cyklosporyna w dawce 5-7 mg/kg jest skuteczna w leczeniu choroby, jedynie w niektórych przypadkach niezbędne było dodatkowe stosowanie glikokortykosteroidów miejscowo [6]. Informacje na temat jej zastosowania w przypadku opisywanej choroby są jednak nieliczne, a leczeniu poddano niewielką grupę kotów. Azatiopryna, która polecana jest w leczeniu chorób autoimmunologicznych u psów, nie powinna być stosowana u kotów, ponieważ prowadzi do silnej supresji szpiku kostnego [3]. Około 10% przypadków nie odpowiada na leczenie i poddawana jest eutanazji [15]. Po cofnięciu się objawów klinicznych powszechne jest występowanie nawrotów po odstawieniu leków. By im zapobiec, w niektórych przypadkach niezbędne jest ciągłe podawanie leków. Skuteczny może być prednizolon w dawce 1,2 mg/kg dawkowany co tydzień [16]. Piśmiennictwo: 1. Angus Dermatology secrets: pemphigus foliaceus in cats. North American Veterinary Conference 2005, Flórida. Proceedings of the NAVC: North American Veterinary Conference. 2. Chandler Gaskel Gaskel Medicine and Therapeutics. Blackwell Publishing 2004. 3. Gross Ihrke Walder Affolter Skin diseases of dogs and cats. Clinical and histopathological diagnosis. Blackwell Science, Oxford, 2005 4. Guaguere E. Degorce-Rubiales F.: Drug-induced erythema multiforme or drug-induced pemphigus foliaceus: a case report. “Vet. Dermatol.” 15 (Suppl. 1), 57. 5. Hill Brain P., Collins D. et al.: Putative paraneoplastic pemphigus and myasthenia gravis in a cat with a lymphocytic thymoma.”Vet Dermatol.” 2013, 24, 646-649. 6. Irwin Beale Fadok Use of modified ciclosporin in the management of feline pemphigus foliaceus: a retrospective analysis.” Vet Dermatol.” 2012, 23, 403-e76. 7. Mueller Immune-mediated Skin Diseases. 50° Congresso Nazionale Multisala SCIVAC, 2005, Rimini, Italia. 8. Olivry T., Chan Autoimmune Blistering in Domestic Animals. “Clin. Dermatol.” 2001;19:750-760. 9. Olivry T.: A review of autoimmune skin diseases in domestic animals: I – Superficial pemphigus. “Vet. Dermatol.”17; 291-305. 10. Peterson A., McKay L.: Crusty cats: feline pemphigus foliaceus. “Compend Contin Educ Vet.” 2010, 32, E1-4. 11. Pomorska-Handwerker D.: Choroby dermatologiczne u psów i kotów w Polsce 2013. Royal Canin. Niepołomice, 2013. 12. Preziosi Goldschmidt et al.: Feline pemphigus foliaceus: a retrospective analysis of 57 cases. “Vet. Dermatol.” 2003, 14, 313-321. 13. Robson Burton Cyclosporin: applications in small animal dermatology. “Vet. Dermatol.” 2003,14, 1-9 1 14. Rosenkrantz Pemphigus: current therapy. “Vet. Dermatol.” 2004, 15, 90-98 15. Scott Miller Griffin Veterinary Dermatology. Saunders Company Philadelphia 2001. 16. Simpson Burton Use of prednisolone as monotherapy in the treatment of feline pemphigus foliaceus: a retrospective study of 37 cats. “Vet. Dermatol.” 2013, 24, 598-601. Autor: dr n. wet. Marcin Szczepanik, dr n. wet. Piotr Wilkołek Zakład Diagnostyki Klinicznej i Dermatologii Weterynaryjnej UP w Lublinie Zdjęcia: Udostępnione przez autora. Przejdź do następnej strony Skóra jest zbudowana z 3 warstw: naskórka, skóry właściwej zbudowanej z 2 warstw i tkanki podskórnej. Wszystkie te warstwy są ze sobą połączone za pomocą różnych struktur. Niszczenie właśnie ich przez przeciwciała, wyprodukowane przez nieprawidłowo reagujące komórki odpornościowe jest przyczyną powstawania pęcherzy. Pęcherz duży i pęcherz mały Do tej pory jest znanych kilka rodzajów tych chorób- pęcherzyca zwykła, liściasta. Wszystkie objawiają się tym ze na skórze tworzą się liczne pęcherze, jednak od rodzaju choroby zależy czy pęcherze tworzą się także na błonach śluzowych jamy ustnej spojówek i okolic narządów moczowo-płciowych, a także jak głęboko sięgają w głąb skóry. Dla każdej pęcherzycy jest typowy objaw, polegający na tym, że pocieranie skóry w pozornie zdrowym miejscu powoduje powstanie podobnie jak inne najczęściej występujące schorzenie dermatologiczne – łuszczyca mają uwarunkowania genetyczne, ponieważ częściej opisywane są u osób, u których w rodzinie, ktoś już wcześniej chorował. Ostatnio brane jest tez pod uwagę, jako przyczyna zachorowania na pęcherzycę zakażenie różnego rodzaju wirusami. Co lubią pęcherze, a czego nie lubi skóra? Jest wiele czynników, które powodują zaostrzenie choroby i wysiew pęcherzy. Są to między innymi oparzenia, wystawianie skóry na światło słoneczne i leki, głównie stosowane przez kardiologów w leczeniu nadciśnienia tętniczego (βadrenolityki, i inhibitory konwertazy angiotensyny), ale także niektóre antybiotyki. Osoby chore na pęcherzyce powinny unikać jedzenia nadmiernych ilości porów, czosnku i cebuli, gdyż może to także nasilać tworzenie pęcherzy. Pęcherzyca zwykła i niezwykła Najgorszą odmianą pęcherzycy jest pęcherzyca zwykła, pęcherze tworzą się i na skórze i na błonach śluzowych, czasami powodując powstawanie ran w przełyku, co niekiedy uniemożliwia przyjmowanie pokarmów. Inne postaci pęcherzycy najczęściej przebiegają łagodniej, poza zmianami skórnymi, nie utrudniają funkcjonowania. Pęcherzyce są chorobami przewlekłymi, nawet po wieloletniej przerwie objawy mogą nawrócić. Sposób leczenia tych chorób uzależnia się od rozległości zmian skórnych i odmiany pęcherzycy. Podstawą leczenia są glikokortykosteroidy razem z lekami hamującymi czynność układu immunologicznego (odpornościowego). Niestety leczenie takie ma wiele działań niepożądanych. Najbardziej niebezpieczny jest częstszy rozwój nowotworów, większe narażenie na występowanie infekcji i ich cięższy przebieg, uszkodzenie wątroby i szpiku kostnego powodujące np. niedokrwistość. W sytuacji kiedy nie można stosować leków immunosupresyjnych, pozostaje stosowanie bardzo dużych dawek glikokortykosteroidów, jednak takie leczenie również nie pozostaje bez wpływu na organizm. Przy długotrwałej sterydoterapii rozwija się cukrzyca, osteoporoza i choroba wrzodowa żołądka, może też rozwinąć się jaskra i zaćma. Polecamy: Oparzenia słoneczne - czy skóra lubi słońce? Poza systematycznym przyjmowaniem leków, ważne jest utrzymanie higieny skóry, codzienne odkażające kąpiele, pozwalające na zmniejszenie ryzyka zakażenia uszkodzonego naskórka i skóry. Na szczęście pęcherzyce są rzadkimi chorobami, pomimo tego że zazwyczaj ich przebieg nie jest ciężki i nie stanowią zagrożenia życia to jednak utrudniają codzienne funkcjonowanie, kontakty międzyludzkie i znacznie pogarszają jakość życia. Czytaj też: Pielęgnacja skóry suchej Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem! aktualizacja dnia 18:58 Przyczyny zapalenia pęcherza u psa By zrozumieć mechanizm tej choroby u psa, warto przypomnieć sobie kilka podstawowych faktów z jego anatomii. Układ moczowy psa jest bardzo podobny do analogicznego ustroju w organizmie człowieka. W jego skład wchodzą dwie nerki i dwa przewody, które nazywamy moczowodami – transportują one mocz z nerek do pęcherza, skąd dalej trafia do cewki moczowej , którędy jest wydalany na zewnątrz. Układ moczowy dzieli się w terminologii medycznej na dwie części: górne drogi moczowe, czyli nerki z moczowodami, oraz dolne drogi moczowe – pęcherz i cewka moczowa. Zapalenie pęcherza u psa (tak jak u człowieka) może mieć różne podłoże: bakteryjne, wirusowe lub grzybicze. Zdarza się, że zapalenie pęcherza u psa pojawia się niedługo po kąpieli w rzece, jeziorze lub innym akwenie, w którym mogły znajdować się niebezpieczne drobnoustroje wywołujące tę chorobę. Często dolegliwość ta jest wynikiem niewystarczającego poziomu higieny, może być też „przejęta” w zabawie od innego psa. W niektórych przypadkach zapalenie pęcherza jest konsekwencją urazu mechanicznego. Może także pojawiać się jako powikłanie po przyjmowaniu leków – przede wszystkim tych stosowanych w leczeniu nowotworów – oraz jako choroba towarzysząca innemu schorzeniu, jak np.: kamica pęcherza; cukrzyca; zapalenie nerek; zapalenie pochwy i macicy (suki); przerost prostaty (psy); nowotwór pęcherza. Jeśli Twój pies jest w podeszłym wieku, musisz wiedzieć, że jest o wiele bardziej narażony na infekcje dolnych dróg moczowych niż młode psy – ma to przede wszystkim związek z obniżoną wydolnością dróg moczowych, ale też z podwyższonym ryzykiem wystąpienia innych chorób, które mogą obniżać psią odporność i przyczyniać się do rozwoju infekcji. Warto wiedzieć, że zapalenie pęcherza dużo częściej dotyka suczki niż psy – wiąże się to z ich budową anatomiczną. Objawy zapalenia pęcherza u psa Zapalenie pęcherza u psa daje dość wyraźne objawy, które trudno przeoczyć, jeśli bacznie obserwujemy swojego pupila podczas spacerów. To, co najbardziej rzuca się w oczy, to problem z oddawaniem moczu i znaczne zmiany w jego regularności – pies cierpi, próbując oddać mocz, najprawdopodobniej siusia też częściej niż zwykle, ale w bardzo niewielkich ilościach, wręcz „kropelkując”. Charakterystyczne jest mocne napinanie się i naprężanie przy oddawaniu moczu, które jednak nie daje rezultatów. Wyraźnie widać, że próba oddania moczu jest dla psa bardzo bolesna – czasem do tego stopnia, że pies zaczyna ciągle, niemal obsesyjnie wylizywać sobie okolice cewki moczowej. Powodem do niepokoju w przypadku dorosłych psów jest też moczenie w domu – szczególnie, jeśli do tej pory pies przyzwyczajony był do załatwiania swoich potrzeb wyłącznie na zewnątrz i nigdy nie zdarzało mu się popuszczać w mieszkaniu. W ostrym przebiegu i zaawansowanym stadium zapalenia pęcherza u psa może pojawić się krew w moczu (tzw. krwiomocz), która może świadczyć o problemach urologicznych. Jeśli zaobserwujesz u swojego pupila którykolwiek z tych objawów, musisz jak najszybciej udać się z nim na wizytę do lekarza weterynarii. Nagromadzenie moczu w pęcherzu może bowiem prowadzić do jego pęknięcia, co z kolei stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia. Nie warto tak ryzykować, tym bardziej, że zapalenie pęcherza u psa jest chorobą w pełni uleczalną. Trzeba jeszcze dodać, że chory pęcherz u psa dość często idzie w parze z zapaleniem cewki moczowej. Leczenie zapalenia pęcherza u psa Jak już zostało nadmienione, jeśli podejrzewasz zapalenie pęcherza u psa, sytuacja ta wymaga szybkiej konsultacji weterynaryjnej. Nie należy ryzykować leczenia tego schorzenia domowymi sposobami, bo zazwyczaj nie są one skuteczne i nie niwelują w żaden sposób psich dolegliwości. Interwencja lekarza weterynarii może natomiast przynieść szybki skutek – wykona on badanie moczu i będzie w stanie szybko określić przyczyny infekcji dolnych dróg moczowych. Najczęściej diagnostyka chorego pęcherza u psa obejmuje także badanie morfologii krwi oraz prześwietlenie lub USG jamy brzusznej lub nerek. W zależności od podłoża zakażenia pomogą antybiotyki lub leki przeciwzapalne. Jeśli pies bardzo cierpi, lekarza weterynarii zaordynuje zapewne dodatkowo środki przeciwbólowe, by mu ulżyć. Leczenie antybiotykowe trwa zazwyczaj około dwóch tygodni. W tym czasie warto zadbać o to, by zapewnić psu ciepłe i komfortowe warunki, by się nie zaziębił. Dobrze też wdrożyć probiotyk, który będzie działał osłonowo na jego florę bakteryjną w jelitach. Po zakończeniu leczenia należy powtórzyć badanie moczu, by sprawdzić, czy przyniosło ono pożądane efekty. To bardzo ważne, bowiem niedoleczone zapalenie pęcherza u psa może w przyszłości powracać, a nawet rozwinąć się w poważną chorobę nerek. Konsultacja: lekarz weterynarii Franek Paśko iStockPęcherzyca Peruviana Owoc Pęcherzyca Pęcherzyca Złota Agrest - zdjęcia stockowe i więcej obrazów AgrestPobierz to zdjęcie Pęcherzyca Peruviana Owoc Pęcherzyca Pęcherzyca Złota Agrest teraz. Szukaj więcej w bibliotece wolnych od tantiem zdjęć stockowych iStock, obejmującej zdjęcia Agrest, które można łatwo i szybko #:gm1408415053$9,99iStockIn stockPęcherzyca peruviana owoc. pęcherzyca pęcherzyca, złota, agrest – Zdjęcia stockowePęcherzyca peruviana owoc. pęcherzyca pęcherzyca, złota, agrest - Zbiór zdjęć royalty-free (Agrest)OpisPhysalis peruviana fruit. physalis physalis, golden wysokiej jakości do wszelkich Twoich projektów$ z miesięcznym abonamentem10 obrazów miesięcznieNajwiększy rozmiar:5760 x 3840 piks. (48,77 x 32,51 cm) - 300 dpi - kolory RGBID zdjęcia:1408415053Data umieszczenia:14 lipca 2022Słowa kluczoweAgrest Obrazy,Deser Obrazy,Dieta Obrazy,Dojrzały Obrazy,Fotografika Obrazy,Horyzontalny Obrazy,Jagoda Obrazy,Jedzenie Obrazy,Jedzenie i napoje Obrazy,Kielich - Nerka Obrazy,Klimat tropikalny Obrazy,Kultura chińska Obrazy,Kultura peruwiańska Obrazy,Liść Obrazy,Mały Obrazy,Miechunka rozdęta Obrazy,Motywy tropikalne Obrazy,Nasienie Obrazy,Pokaż wszystkieCzęsto zadawane pytania (FAQ)Czym jest licencja typu royalty-free?Licencje typu royalty-free pozwalają na jednokrotną opłatę za bieżące wykorzystywanie zdjęć i klipów wideo chronionych prawem autorskim w projektach osobistych i komercyjnych bez konieczności ponoszenia dodatkowych opłat za każdym razem, gdy korzystasz z tych treści. Jest to korzystne dla obu stron – dlatego też wszystko w serwisie iStock jest objęte licencją typu licencje typu royalty-free są dostępne w serwisie iStock?Licencje royalty-free to najlepsza opcja dla osób, które potrzebują zbioru obrazów do użytku komercyjnego, dlatego każdy plik na iStock jest objęty wyłącznie tym typem licencji, niezależnie od tego, czy jest to zdjęcie, ilustracja czy można korzystać z obrazów i klipów wideo typu royalty-free?Użytkownicy mogą modyfikować, zmieniać rozmiary i dopasowywać do swoich potrzeb wszystkie inne aspekty zasobów dostępnych na iStock, by wykorzystać je przy swoich projektach, niezależnie od tego, czy tworzą reklamy na media społecznościowe, billboardy, prezentacje PowerPoint czy filmy fabularne. Z wyjątkiem zdjęć objętych licencją „Editorial use only” (tylko do użytku redakcji), które mogą być wykorzystywane wyłącznie w projektach redakcyjnych i nie mogą być modyfikowane, możliwości są się więcej na temat obrazów beztantiemowych lub zobacz najczęściej zadawane pytania związane ze zbiorami zdjęć. Pęcherz moczowy psa jest tak samo narażony na choroby jak ludzki. Może nawet bardziej z uwagi na warunki środowiskowe i mimo wszystko dużo niższy poziom higieny. Zapalenie pęcherza moczowego najczęściej wywołują bakterie i wirusy, czasami także grzyby. To nieprzyjemne schorzenie – zarówno dla psa, jak i jego właściciela. Objawy zapalenia pęcherza moczowego u psa Pies cierpiący na zapalenie pęcherza moczowego przede wszystkim ma problemy z oddawaniem moczu z dotychczasową regularnością. Nierzadko w ogóle nie może załatwić swojej potrzeby fizjologicznej lub oddaje mocz w bardzo małych ilościach, za to dużo częściej. Wyraźnie widać też, że oddawanie moczu sprawia psu ból, dlatego zwierzak podświadomie tego unika. Ważne! W takiej sytuacji trzeba jak najszybciej reagować i zgłosić się do weterynarza, gdyż nagromadzenie moczu w pęcherzu może spowodować nawet jego pęknięcie – to bezpośrednie zagrożenie dla życia psa. W przypadku podejrzenia choroby warto sprawdzić barwę psiego moczu. Jeśli właściciel dostrzeże w nim fragmenty krwi, może to świadczyć o groźnym krwiomoczu zwiastującym choroby urologiczne. Czynniki ryzyka Zapalenie pęcherza moczowego najczęściej obserwuje się u psów w podeszłym wieku. Nie oznacza to jednak, że choroba nie dotyka młodszych zwierząt. W przypadku względnie młodego psa przyczyną najczęściej jest uraz mechaniczny, infekcja lub inne choroby. Najczęstsze czynniki ryzyka to: Kamica pęcherza Nowotwór pęcherza Przerost prostaty Cukrzyca Zapalenie nerek Zapalenie pochwy i macicy Zapalenie pęcherza moczowego u psa może być też powikłaniem po przyjmowaniu leków, szczególnie nowotworowych. Rozpoznanie i leczenie Zdiagnozowanie zapalenia pęcherza moczowego jest możliwe po przeprowadzeniu badania moczu. Wynik daje 100% pewność. Wówczas należy wdrożyć leczenie antybiotykowe, które z reguły trwa 2 tygodnie. Ważne jest, aby w tym czasie zapewnić psu komfortowe warunki, ciepło, dbać o to, by się nie przeziębił. Po zakończeniu antybiotykoterapii należy powtórzyć badanie moczu. Jeśli bakterie zniknęły, pies może wrócić do normalnego trybu życia. Zgłoś swój pomysł na artykuł

pęcherzyca u psa zdjęcia