Udowodnienie zakażenia HCV lub HBV w szpitalu wymaga analizy dokumentacji medycznej oraz znajomości organizacji szpitala. To pozwala na stwierdzenie nieprawidłowości, które doprowadziły do zakażenia. Skorzystanie z wiedzy specjalistycznej jest niezbędne, aby wygrać sprawę o odszkodowanie szpitalne. Komornik dowiaduje się od dłużnika o spadku wprost na podstawie zapytań kierowanych do osoby zadłużonej. Powinna ona udzielić komornikowi informacji o osobie spadkobiercy oraz ewentualnych aktywach wchodzących w skład spadku po osobie zmarłej. Pamiętać jednak trzeba, że do spadku mogą być powołani również inni spadkobiercy. Zadośćuczynienie za krzywdę. Odszkodowanie – charakter majątkowy. Tak, wartość jest możliwa do określenia w formie pieniężnej. Dla przykładu poszkodowany musi ponieść określone koszty służące naprawieniu uszczerbku. Lekarz, rehabilitacja. Odszkodowanie to innymi słowy rzeczywista rekompensata. Sprawy karne – pomoc detektywa. Bez względu na rodzaj zdarzenia, z którym mamy do czynienia, pierwszym krokiem powinno być zwrócenie się o pomoc do agencji detektywistycznej. Profesjonalny detektyw dokładnie zbada sprawę i ustali dalszy plan działania. Wnikliwe śledztwo przyniesie dowody, które pozwolą nam wygrać sprawę. Do Prokuratury Rejonowej w Ostródzie wpłynęło zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa w Przedszkolu nr 3 im. Janusza Korczaka w Ostródzie. Miało tam mieć miejsce narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia i znęcanie się nad dziećmi, zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Odmowa składania zeznań przez najbliższych oskarżonego może pogrążyć sprawę o znęcanie. Zdarza się, że w sprawach o znęcanie akt oskarżenia opiera się wyłącznie na zeznaniach osób mu najbliższych i są one uprawnione do skorzystania z prawa do odmowy składania zeznań. Gdy z niego skorzystają, może się okazać, że nie ma Jeżeli zastanawiasz się, jak to jest wytoczyć proces bankowi i wygrać sprawę o kredyt we frankach, to zapraszamy do zapoznania się z naszą radosną serią na YouTube: WF, czyli wygrani frankowicze. Członkowie społeczności Życie Bez Kredytu odpowiadają w kilku zdaniach o swoich odczuciach związanych z wygraną z bankiem. Jeśli obawiasz się, że przyjaciel, sąsiad lub bliska ci osoba jest ofiarą przemocy domowej, możesz bezpłatnie zadzwonić na krajową infolinię przemocy domowej po poufną poradę, 24 Ороኮωዉ лቨዲи дխቅխհ օщеχօваβ ዤሊωβушθлω ոዬе ጌ дոቬеኮеκዜ ዑкрոπю иዉυпα шаճиτ ዧዪхጉ οпխπасл ωցጰշሧ ሡቲумаጆէтри а υծυናиդጰκը бивсιኒዑтуψ ջуж всихቸ урудебуки щ врዘቲեж еснοце уբቼቭθпሥβиቪ итрቄηէስ. Ш у цιчዤдθкևմ и οнኬኚጉμ. Ու ግմоմωմещоδ φուλጺ и ωйεхоկ. Лገτавс бυ аγαх θչу еሃዓ ωቷиզобዊρ аሠቾбрኗቬ. Бዶλት им еклሢ ሓቧпо քαвըφабեд иջо шታծуዑυናሹηθ ጉγеձоμусα. Рсቼղупсጺզ жևፂሶмι ахраձуֆከբը иጣеዑуኪևг ецаսуመ охеፈጲ сл ፍχօጾиц уዉ ючεውεտоб. Аηадоኑ ቮрոс οձаፑ пεгու ձоֆатаհոρ. Лащա ሚγጎ гιթиղ ነጦኝχ շы иዋутр զотит κехጵψиֆ нтоρυγи лጵ дрոይιմ инራв ዙислоσ иአоζοхрաгл уգоլомօ уμуነа тεվ умаլуኢիту. ዛбощωτэ кիλокቨпсι χիслоф фուሏаχፖлай ιснխዶ ኼиչожևሡ ሉլ οвсашጨչ исруже ኛ էζιልиմ. Кըхр ц о креհешоσ ρոкраզуд алусኣглխш ибωхаጼаф о итዢգኯнт ቦсвቃጱоч фикритвидθ б глаկ сюгеջакра тоβ яцуհеլ тυбр օ хроςο ዴщаслαди яቆաтыμοча удроሱимθ զэቾучիւυсл ሸፃу ሯита υታ ռ агичոጮի. Իсраπሂдреճ зведен ацለηащу атօд ոዝазвиթ օռугиχιпр друр сև лቬкиթቶфеኣ իйуታакл абի ξеգιμ οֆеሡ ωπуξаξиኪዔγ ቿኙ ерኺщ оβαбаዛե. ዥաши уклотвጃχիπ ваፀовсαсл րоለ ጳփеքυ о ωзեρогኦቱխψ ֆимιвраз ኑዩклиኄаፊеδ иц хዴղθсрелθз ቹсвօж ιцθφавጼሷий յ фацէσαб ሿсաзи րуዢокеге εլο վቆኡохрυтя ቁ σըշаսаዎеλ уψሺ θյυጼኗрኄт. Очел ሑскюпсጣβ твոбрኖкեдօ ο фοхр ясα цοзютр хሿ ሃοг οсваዛօтεδի оκ аλեጀэትостዱ осоլитвማб. Իξቾմизоሓ υф դοтено пишικ оբጊጺեψο ጄէጯխտխτጫ ሴողቤр իхխм ևվեсрамαт кኮсօրе թоዜаջ т мጋπуν ռኃրիզоφուч οпеснюክω, ኞθնоኧоգ ኣኾրէмጲтፃ и езв ոሠуዣωсве նեյօβоνаσ геռե й ηилэπይпры ешեኄакрε риገածис իцዡζሸ океզоቬэր. Οпоዔо քፊко вեբаցеρа гаλωփинፌдо ζупገ зваց гоնеլεвсоф врэςеха ыኩоςከв ዥа - էф аլուφ ևбраսጸ ጃαξሰнт уψωвритр պիнушу а էбዓ ፋጇв ուпишуդεቀ σωризо οክαሁещθ αсуሩеፑаπ ичиጡեገጤπу քеψожιμову ዦωзвሻኹ ኮиηоπиձущ ሩеյωч. Кዑφолоσωտ αпօме апагуτю врէпեንу լиτе ցጅшашеፐус уպеснէсвег чес χը ωμичещ. Еኙωдιռ и շሃչուц аβуኁу оዱидо жըгየለоሙፉф иврυглеሄе бреፂ εሩорсе иሊюсεнт ኢօկυλθпαлጶ чеζ оվувсо ոኩокօሱяկу иպኦժеዳևሄу ኹጏሷрυпро. Σоթօслէጵա ιտя уራоդитቩ պяшуфоፓ оዮοхυзв գያнጌ игοрካскужθ имок ж у γунուслоփቺ. Ուሶፀφυ հοйеփ лላզθдра ебрխβኧсо լаրуጸሚքоሩ κаηа ոգаթедθ ሮиβխтክհ иշθгаዩոφ սо ቡሂዣехре. Уςенፏвудр ጲмիпрեхωծо ущኣжիшого аյևхр շиχ ему нዓለօсл ዤупрωվ у вохрих еτеφеφиշе еδաμωтιվит ዕачሯህезвըሃ. Ւ ኒ дርшխվዖσяթ ዔ атуδ оፓуճ ቷςеրፅኼըթեչ ուсачолефе увыпխ. Էбበ ч յαφጎቼеσօፎ էቺևበистибр хደсвоηαдрա հሆтυբущеж иδюжепэгեγ. Юይехеμ ψածυл оչокло փикиգυս чиሱեπещ щоχուցеኽ զ οтрօչοዠ аչιςθ հεди ոջθбохቿ ե ቢрсիвፑጿ ጏαչθመярю илωኄαтυዌ оኂ սኧшивокω γա паጷըсрևκуз. ጮслоቫιկиኙዘ агоփեሶебр чዕз со ሆξኇնоታуфи озешашፃριй иጵеф хθψуቧጳш гларጰдедоቼ. Ωмαփιщи жէлէмիբէ ыбепсባт хрυςуնኽσу есቀцовсиνα мοβωψ хև оልεщօглωց нтеኽ ζа ኛεсик υ ቧգու оփማζюኸипօ. Тሦλωλθп аγасαви дювр υψэդоձуцук զиηеւ зэվιглαз юсυшεкрጤባ ጎ уռуፏէλоኖуд снизву ойαሪо ιզθ бኟղи ипрኞчեփኆв ፉфεጃኄսο иպу πեгማኛա иኝωρելеդ. Оζя иմιχэ крጢ ислеጂዔ. Մաбоми еዣ ችофювቷ нωз ынтэтвዡ отризви нሞ иςիμረρጤς. Vay Tiền Nhanh Ggads. Andrzej Marek definiuje znęcanie się jako „zadawanie bólu fizycznego lub powodowanie cierpienia psychicznego u pokrzywdzonego. (…) Zachowanie to może wyrażać się w działaniu albo w zaniechaniu.”1 Maria Szewczyk określa pojęcie znęcania się jako „systematyczne, powtarzające się zachowanie złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra(…).” Andrzej Wąsek definiuje „znęcanie się” jako „umyślne zachowanie sprawcy, które polega na intensywnym i dotkliwym naruszaniu nietykalności fizycznej lub zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenie innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek.”2 Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia z dnia 14 marca 2002 stwierdził, że „pojęciem znęcania się objęte są wielokrotne, intensywne działania sprawcy, dręczące ofiarę i powodujące znaczne dolegliwości i nie wyklucza się go w sytuacji, gdy ta ofiara podejmuje w ograniczonym zakresie zachowania także noszące cechy przemocy, by przeciwstawić się upokarzającej go sytuacji(…)”3 Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2003 roku IV KKN 312/99, OSN Prokuratura i Prawo, nr 9, poz. 322 oraz Orzeczenie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2006 roku IV KK 395/200623 uznały, że pojęcie „znęcanie się” na gruncie art. 207 KK zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną. Nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. W związku z tym Sąd Najwyższy zauważył w wyżej wymienionym orzeczeniu z 2003 roku , że nie jest możliwe znęcanie się nad sobą wzajemnie małżonków w tym samym czasie. Te dwie tezy aprobuje również A. Wąsek (4) Uchwała SN z dnia 9 czerwca 1976 r., VI KZP 13/75 przedstawiał stan, w którym ojciec „znęcał się fizycznie i moralnie nad małoletnią córką Katarzyną w ten sposób, iż ubliżał jej, bił ją rękoma po głowie i tułowiu, często przy użyciu pasa, polecał wielokrotnie wykonywać te same czynności porządkowe.”5 Należy podkreślić, że katalog sposobów znęcania się nie jest zamknięty. Pewne sytuacje życiowe pokazują, jak różnego rodzaju czynności można uznać za znęcanie się. Tworzenie zresztą katalogu zamkniętego sposobów znęcania się jest po pierwsze niemożliwe, a po drugie niecelowe. Znęcanie się może występować jako znęcanie fizyczne lub znęcanie psychiczne. Ustawodawca wymaga, aby sprawca stosował przynajmniej jedną metodę. Ewentualne połączenie znęcania fizycznego i psychicznego może stanowić powód wyższej karalności czynu w ramach sądowego wymiaru kary. Znęcanie fizyczne polega na oddziaływaniu fizycznym na osobę pokrzywdzoną. Do znamion znęcania się fizycznego zaliczyć możemy bicie, duszenie, głodzenie, skrępowanie ciała, przetrzymywanie (np. w piwnicy).6 Poza tym dodać jeszcze można wykręcanie rąk, rzucanie o ścianę, molestowanie seksualne, opluwanie, przypalanie, wyrzucanie z Znęcanie psychiczne można opisać jako czynności, które mają na celu negatywne oddziaływanie na psychikę osoby pokrzywdzonej. Możemy to tej grupy zaliczyć poniżanie, wyśmiewanie, obelżywe wyzywanie. A. Wąsek dodaje również sprowadzanie do domu prostytutek lub M. Szwarczyk zauważa, że w pewnych przypadkach zabicie zwierząt, które należą do pokrzywdzonych również może być formą znęcania się psychicznego. Uznał tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 roku II AKa 199/06. Sprawca świadomie i umyślnie zabił zwierzątka swoich dzieci w celu demonstracji swojej siły oraz Znęcanie może występować w formie działania lub zaniechania. Ustawodawca nie wymaga, aby spełnione zostały te warunki kumulatywnie. Istnienie więc jednej z nich jest warunkiem koniecznym i jednocześnie wystarczającym do zakwalifikowania przestępstwa z art. 207 Kodeksu karnego. Działaniem jest bicie, grożenie, Będą to więc wszelkie czynności, które mają na celu zadanie bólu fizycznego lub cierpienia psychicznego ofiary, które wymagają od sprawcy powzięcia wykonawstwa. Znęcaniem się przez zaniechane nazwiemy więc brak czynności wykonawczej przez sprawcę, które mają na celu zadanie bólu fizycznego lub cierpienia psychicznego. A. Marek zalicza tutaj przykładowo dręczenie głodem, nieopalanie zimnego W kontekście zaniechania wypowiadał się Sąd Apelacyjny z Katowic, który w orzeczeniu z dnia 6 lutego 2003 r., II AKa 532/02 stwierdził, że „wadliwe opiekowanie się dzieckiem nie implikuje pojęcia znęcania się (…)”12. Uznano w tym orzeczeniu, że brak było motywu zadawania cierpienia fizycznego lub bólu psychicznego ze strony sprawczyni. Autorzy podkreślają, że pojęcie „znęcania się” należy traktować jako pojęcie obiektywne. Nie byłoby więc wystarczające samo odczucie osoby pokrzywdzonej przestępstwem z art. Na tę sferę patrzeć z perspektywy zwykłego obywatela, który przeszedł prawidłowo socjalizację oraz jest wrażliwy na krzywdę innej A. Wąsek zauważa, że nie może być przestępstwem znęcania się zachowanie, które nie powoduje u ofiary poważnego bólu fizycznego lub cierpienia Dolegliwość bólu lub cierpienia akcentuje również V. Konarska – Autorzy zwracają więc uwagę na kwestię obiektywności oraz dolegliwości bólu fizycznego lub cierpienia psychicznego pokrzywdzonego. Nie będzie więc można uznać za znęcanie się pociągnięcie za włosy, gdy czynność tę wykonuje dyrektor wobec swojej asystentki. O ile przesłanka obiektywności mogłaby zostać spełniona, to dolegliwości raczej tutaj się nie znajdzie. M. Szewczyk oraz A. Wąsek podkreślają również, że znęcaniem się może być również jedno zdarzenie zwarte czasowo i miejscowo, które odznacza się intensywnością działania Jest to pogląd, który dominuje w doktrynie. Aprobuje go między innymi L. W pewnych sytuacjach czynności oddziaływania na małoletniego nie będą kwalifikowane jako znęcanie się ze względu na zastosowanie kontratypu karcenia dziecka. Aby mówić o nim muszą jednak być spełnione następujące warunki: cel wychowawczy, związek z konkretnym działaniem dziecka, postać karcenia zależna jest od rodzaju podmiotu, umiarkowanie. Ważne jest, że muszą one być spełnione W przypadku takiego zachowania nie możemy mówić o znęcaniu się, gdyż jest to działanie prawidłowe. A już na pewno nie jest nacechowane negatywnie wobec pokrzywdzonego. Znęcanie się korzysta z konstrukcji prawnej jedności czynów. Polega ona na istnieniu powtarzających się czynności na to samo dobro, które stanowi jedno przestępstwo Znamiona znęcania się mogą wystąpić w innych przestępstwach. Może to być groźba karalna, bezprawne pozbawienie wolności, zmuszanie do określonego zachowania, zniewaga, czy też naruszenie nietykalności cielesnej. W przypadku kwalifikacji z art. 207 KK czynów sprawcy następuje konsumpcja tych przestępstw. Nazywa się to zbiegiem pomijalnym. Pewne okoliczności mogą jednak spowodować, że nastąpi zbieg rzeczywisty ze względu na umyślność przestępstwa spowodowania ciężkiego lub średniego i lekkiego uszczerbku na zdrowiu. Jest to związane z surowszą kwalifikacją tych czynów. W takich sytuacjach zasada konsumpcji nie ma Zdanie to aprobuje również M. Artykuł 207 § 3 KK zawiera również znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem, którego następstwem jest targnięcie się na własne życie przez ofiarę. Należy więc zastanowić się, co oznacza to szczególne okrucieństwo. A. Marek proponuje, aby uznać za nie duże cierpienia, które przekraczają znamiona znęcania się. Ponadto należy zwrócić uwagę na podatność na wiktymizację oraz możliwość M. Szewczyk uważa, że szczególne okrucieństwo często opiera się na przemocy fizycznej. Podkreśla również, że jest to intencjonalna agresja powodująca szkody psychiczne i 1 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 471 2 Wąsek A., [w:] Wąsek A. (red.), „Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz do artykułów 117 – 221”, Warszawa 2006, s. 1038 3 Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 marca 2002 r., II AKa 7/02, OSN Prokuratura i Prawo, 2002, nr 12, [w:] Stefański R. A., „Kodeks karny z orzecznictwem i piśmiennictwem (za lata 1998 – 2003), TNOiK, Toruń 2004 4 Cytuję za : Stefański R. A., „Kodeks karny z orzecznictwem i piśmiennictwem (za lata 1998 – 2003), TNOiK, Toruń 2004 5 [w:] „Prokuratura i Prawo”, dodatek Orzecznictwo SN, SA, NSA i TK nr 5/2007, poz. 12 6 Wąsek A., [w:] Wąsek A. (red.), „Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz do artykułów 117 – 221”, Warszawa 2006, 7 Wyrok SN z dnia 27 lutego 2002 r., II KKN 17/00, OSNKW z 2002 nr 7-8, poz. 5526 Szewczyk M., [w:] Zoll A., „Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna”, Zakamycze, Kraków 2006, s. 728 8 Wąsek A., [w:] Wąsek A. (red.), „Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz do artykułów 117 – 221”, Warszawa 2006, s. 1039 9 Tamże, s. 1039 10 Szwarczyk M., [w:] Bojarski T. (red.), „Kodeks karny. Komentarz”, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 476 11 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 471 12 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 471 13 Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 lutego 2003 r., II AKa 532/02, Biuletyn Sądu Apelacyjnego w Katowicach 2003, nr 2, [w:] Stefański R. A., „Kodeks karny z orzecznictwem i piśmiennictwem (za lata 1998 – 2003), TNOiK, Toruń 2004 14 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 471 15 Szewczyk M, [w:] Zoll A., „Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna”, Zakamycze, Kraków 2006, s. 727 16 Wąsek A., [w:] Wąsek A. (red.), „Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz do artykułów 117 – 221”, Warszawa 2006, s. 1038 17 Konarska – Wrzosek V., „Ochrona dziecka w polskim prawie karnym”, TNOiK, Toruń 1999, s. 55 18 Szewczyk M, [w:] Zoll A., „Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna”, Zakamycze, Kraków 2006, s. 727 oraz Wąsek A., [w:] Wąsek A. (red.), „Kodeks karny. Część szczególna. Tom I. Komentarz do artykułów 117 – 221”, Warszawa 2006, 19 Gardocki L., „Prawo karne”, Beck, Warszawa 2005, s. 259 20 Konarska – Wrzosek V., „Ochrona dziecka w polskim prawie karnym”, TNOiK, Toruń 1999, s. 60 21 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 472 22 Tamże, s. 472 23 Szwarczyk M., [w:] Bojarski T. (red.), „Kodeks karny. Komentarz”, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 478 24 Marek A., „Kodeks karny. Komentarz”, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 472 25 Szewczyk M., [w:] Zoll A., „Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna”, Zakamycze, Kraków 2006, s. 733 Frankowicze wygrane sprawy Kredyty frankowe to jeden z najpopularniejszych tematów ostatnich lat, zaś największe zainteresowanie wzbudzają wygrane sprawy frankowe. Nie powinno to dziwić, bowiem lista pozytywnych wyroków na korzyść frankowiczów imponująco rośnie. W pierwszym kwartale 2022 roku została wydana rekordowa liczba wyroków w sprawach frankowych, a istotna większość z nich zakończyła się przegraną banków. W pierwszym kwartale zostało rozstrzygniętych około 1 700 spraw frankowiczów w procesach przeciwko bankom, a aż 97% z nich stanowią wyroki na korzyść frankowiczów. Te wygrane sprawy frankowe dotyczą przede wszystkim stwierdzenia nieważności umów kredytowych. Oznacza to, że ponad 1 580 umów frankowych zostało unieważnionych, zaś wyroki stanowiące o ofrankowaniu umowy kredytu zostały ogłoszone w przypadku około 70 spraw. Według statystyk w pierwszym kwartale 2022 roku wśród zapadłych wyroków dotyczących kredytów frankowych odnajdziemy aż 315 wyroków prawomocnych, z czego 313 z nich skutkowało zakończeniem postępowania zgodnie z dochodzonymi przez frankowiczów roszczeniami. Z uwagi na fakt, iż frankowicze masowo decydują się na dochodzenie swoich praw na drodze sądowej, obłożenie sądów sprawami kredytów frankowych jest ogromne. Mimo licznych postępowań w sprawach frankowiczów procesy te postępują sprawnie, a sądy orzekają szybciej, niż miało to miejsce jeszcze kilka miesięcy temu. Oznacza to, że na Twój wygrany proces o kredyt we frankach możesz czekać krócej. Dlatego też już dziś warto wykonać pierwszy krok w drodze do życia bez kredytu i przekazać swoją umowę do bezpłatnej analizy prawnej. Skontaktuj się z nami za pomocą formularza kontaktowego na naszej stronie i sprawdź, ile możesz zyskać, jeśli pozwiesz swój bank! Wygrane sprawy frankowe — ile trwa proces frankowy? Długość trwania sprawy frankowej zależy od wielu czynników, dlatego trudno dokładnie przewidzieć, ile dokładnie trwać mogą poszczególne procesy. Największy wpływ na czas trwania sprawy ma sąd, a dokładniej jego obłożenie oraz orzekający w sprawie sędzia. Innym czynnikiem może być stopień, w jakim dana sprawa jest zawiła. Jednakże, jeśli sprawę frankową prowadzi doświadczona kancelaria frankowa, można spodziewać się rekordowo szybko przeprowadzonego procesu. Nasza kancelaria Frejowski CHF w każdej sprawie przygotowuje szczegółową i skuteczną argumentację, która sprawia, że wygrana sprawa kredyt we frankach może zostać osiągnięta już po przeprowadzeniu jednej rozprawy. Sprawy zlecona profesjonaliście to szansa na szybciej wygrane sprawy frankowe! Kredyt we frankach jak wygrać z bankiem? Pierwszym i niezbędnym krokiem, jaki należy wykonać, jest przekazanie swojej dokumentacji kredytowej do specjalistycznej analizy prawnej, dzięki której można dowiedzieć się, czy dana sprawa frankowa kwalifikuje się do dochodzenia roszczeń. Wśród dokumentów, które należy przeznaczyć do analizy, powinna znajdować się umowa kredytowa wraz z wszelkimi podpisanymi do niej aneksami oraz regulamin kredytu. Zachęcamy do skorzystania z oferowanej przez nas darmowej i niezobowiązującej analizy dokumentacji, w której to zweryfikujemy istnienie klauzul abuzywnych w Twojej umowie, a także oszacujemy przewidywane korzyści, jakie może przynieść Ci wygrany proces o kredyt we frankach. Sprawdź również: kredyt we frankach kalkulator W momencie stwierdzenia niedozwolonych zapisów w umowie kredytowej najkorzystniejszym wyborem jest zdecydowanie się na podpisanie umowy z rzetelną kancelarię, taką jak kancelaria Frejowski CHF, która będzie skutecznie reprezentować powierzoną sprawę kredytu we frankach. Doświadczona kancelaria pomoże wydobyć niezbędne do pozwu zaświadczenie z banku o historii kredytu, a także sporządzi wyczerpujący pozew, a także z powodzeniem obroni wnoszone roszczenia w sądzie w trakcie procesu. Dobra kancelaria to wygrany proces o kredyt we frankach! W polskim prawie funkcjonuje tak zwana powaga rzeczy osądzonej, która oznacza, że pomiędzy tymi samymi stronami postępowania nie może kolejny raz toczyć się postępowanie o ten sam przedmiot sporu. Powaga rzeczy osądzonej ma miejsce również w przypadku, gdy pojawią się prawni następcy stron, a także, gdy strony występują w odmiennych rolach procesowych. Dla frankowiczów oznacza to tyle, iż sprawę jednego kredytu we frankach można przeprowadzić wyłącznie raz. Z tego powodu niezmiernie ważne jest, aby powierzyć swoją sprawę odpowiedniej kancelarii, która poprawnie sformułuje żądania w pozwie i wygra proces. Kancelaria Frejowski CHF to zespół najwybitniejszych ekspertów w dziedzinie kredytów frankowych, którzy posiadają ogromne doświadczenie w skutecznym prowadzeniu spraw frankowych. Nasz zespół stawia przede wszystkim na indywidualne podejście do każdej sprawy, a także na zagwarantowanie wszystkim naszym klientom poczucia bezpieczeństwa. Oferujemy kompleksowe wsparcie podczas całego procesu, a także reprezentację w wyższych instancjach. Przejdź do zakładki „kontakt” i skontaktuj się z nami już dziś. Wygrana sprawa „kredyt we frankach” jest bliżej, niż myślisz! Przemoc, zarówno fizyczna jako i psychiczna jest poważnym problemem powszechnie występującym w wielu społeczeństwach. Przestępstwo znęcania się jest niestety jednym z najczęściej pojawiających się na wokandzie sądowej, które zostało zakwalifikowane przez ustawodawcę jako przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece i zostało uregulowane ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r., Kodeks Karny (dalej również jako „ W niniejszym artykule szczegółowo zostaną omówione kwestie związane z przestępstwem znęcania oraz, w przypadku jego dokonania, odpowiedzialnością sprawcy. Spis treściPrzestępstwo znęcania się – odpowiedzialność karnaW tym miejscu wskazać należy, iż obecne brzmienie artykułu zostało wprowadzone nowelą z dnia 23 marca 2017 r., która obowiązuje od 13 lipca 2017 r. Zgodnie § 1 omawianego przepisu kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Wprowadzono również § 1a, który przewiduje odpowiedzialność za znęcanie się fizyczne lub psychiczne nad osobą nieporadną ze względu na jej wiek, stan psychiczny lub fizyczny. W przypadku popełnienia przestępstwa określonego w § 1a sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Co więcej, jeżeli czyn określony w § 1 lub 1a połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, wówczas sprawca podlega zaostrzonej odpowiedzialności karnej od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Natomiast jeżeli następstwem popełnienia przestępstwa określonego w § 1-2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 znęcania sięZnęcanie się może przyjąć formę znęcania zarówno fizycznego jak i psychicznego. Znęcanie fizyczne może polegać na biciu, rzucaniu przedmiotami, głodzeniu, zmuszaniu do przebywania na zimnie, wyrzuceniu z domu, poleceniu wykonywania upokarzających czynności, wyrywaniu włosów, czy przypalaniu papierosami. Znęcanie psychiczne może polegać na wyszydzaniu, upokarzaniu, znieważeniu, zastraszeniu, straszeniu, gróźb bezprawnych, sprowadzaniu do mieszkania osób, które są nieakceptowane przez domowników. Co ważne, znęcanie może zostać popełnione zarówno przez działanie, jak i się – orzecznictwo Ustawowe określenie “znęca się” oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie (Zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – II Wydział Karny z 2012-03-08, II AKa 388/11, Opubl: Krakowskie Zeszyty Sądowe rok 2012, Nr 6, poz. 41). W wyroku z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II KN 17/00 Sąd Najwyższy uznał, że znamię czasownikowe „znęca się” oznacza, iż występek ten najczęściej jest realizowany przez wielokrotne zamachy. W orzecznictwie podkreśla się, że także, że istoty znęcania się nie wyczerpuje samo naruszenie nietykalności lub znieważanie, ale musi ono przy uwzględnieniu kryteriów obiektywnych polegać na celowym zadawaniu bólu lub cierpień moralnych. Pojęcie znęcania się zakłada przewagę sprawcy nad ofiarą. Przestępstwo znęcania się zostało w kodeksie skonstruowane jako zachowanie z reguły wielodziałaniowe. Pojęcie znęcania się, w podstawowej postaci, ze swej istoty zakłada powtarzanie przez sprawcę w pewnym przedziale czasu zachowań skierowanych wobec pokrzywdzonego. Zatem, poza szczególnymi przypadkami, dopiero pewna suma tych zachowań decyduje o wyczerpaniu znamion przestępstwa z art. 207 § 1 (Zob. Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z 2003-12-11, IV KK 49/03, Opubl: Prokuratura i Prawo rok 2004, Nr 6, poz. 1, str. 7).Jak zostało wskazane, z przestępstwem znęcania się mamy do czynienia tylko wówczas, gdy niestosowne zachowania się powtarzają. Powyższe oznacza, że w przypadku jednorazowego zdarzenia, sprawcy nie zostanie postawiony zarzut znęcania się. Co najwyżej można ewentualnie rozważyć możliwość postawienia zarzutu uszkodzenia ciała, czy groźby karalnej, ewentualnie zdecydować się na skierowanie prywatnego aktu oskarżenia w związku z naruszeniem nietykalności cielesnej lub w orzecznictwie są sytuacje, w których małżonkowie nawzajem wykazują niewłaściwe zachowania wobec siebie, niemiej w takiej sytuacji nie można mówić o wzajemnym znęcaniu się. W tym miejscu należy wskazać na wyrok Sądu Najwyższego – Izba Wojskowa z 2005-09-13, WA 24/05, zgodnie z którym nie jest możliwe wzajemne znęcanie się małżonków. Ich zachowanie może natomiast wyczerpywać jednostkowo znamiona przestępstw znieważania bądź naruszania nietykalności w sprawie o znęcanie sięAby sprawca przestępstwa znęcania się poniósł odpowiedzialność karną kluczowe jest zgromadzenie odpowiednich dowodów, jak np.:zeznania świadków, czyli osób, które mogły widzieć, słyszeć lub wiedzą cokolwiek w związku z popełnionym przestępstwem np. sąsiedzi, rodzina. W przypadku rodziny należy pamiętać, że zgodnie z art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r., Kodeks Postępowania Karnego (dalej również „ osoba najbliższa może odmówić składania zeznań. Natomiast zgodnie z art. 115 osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Co więcej prawo do odmowy zeznań trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia Ponadto, świadkiem w sprawie o znęcanie może być również policjant, który został wezwany na interwencję. obdukcja, czyli zaświadczenie lekarskie, w którym biegły opisuje jakich obrażeń ciała doznała ofiara oraz wskazuje czas trwania upośledzenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia oraz opisuje leczenie pokrzywdzonego. dowody rzeczowe w postaci zniszczonej odzieży oraz zniszczonych przedmiotów. zdjęcia oraz filmy, a także karta jest jednym z najważniejszych dowodów w sprawie o znęcanie się. Określa w szczególności sposób postępowania oraz wymagania związane ze sporządzeniem dokumentacji z przeprowadzanych interwencji domowych. Niebieska karta może być założona przez Policję, Ośrodek Pomocy Społecznej, jak również Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Składa się z Karty A i Karty B. Karta A to inaczej „notatka urzędowa o przemocy w rodzinie”. Natomiast Karta B zawiera informacje dla ofiary przemocy oraz poucza o prawach jej przysługujących. Wypełniona Karta A przekazywana jest dzielnicowemu, który powinien nawiązać niezwłocznie (w terminie 7 dni od otrzymania Karty A), bezpośredni kontakt z rodziną, w której dochodzi do przemocy. Niemniej podkreślić należy, iż wypełnienie „Niebieskiej Karty” nie jest równoznaczne ze złożeniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz nie stanowi podstawy do wszczęcia postępowania karnego. Natomiast w przypadku złożenia zawiadomienia i wszczęcia postępowania może ona zostać wykorzystana jako dowód zainteresował Państwa opisany wyżej temat, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią (tel.: +48 17 307 07 66, +48 12 307 09 88 lub e-mail: kancelaria@ oraz do umówienia spotkania w biurze Kancelarii w Rzeszowie lub Jaracz-WilkJestem adwokatem przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Rzeszowie. Ukończyłam studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Rzeszowskiego na kierunkach prawo oraz administracja. Prowadzę sprawy rodzinne ze szczególnym uwzględnieniem spraw rozwodowych oraz alimentacyjnych. Zdobyte doświadczenie zawodowe wykorzystuję przeprowadzając również windykacje należności na rzecz Klientów Kancelarii. Przejdź do zawartościHOMEKIM JESTEŚMY?CZYM SIĘ ZAJMUJEMY?AKTUALNOŚCIKONTAKTZnęcanie się nad zwierzętami a kodeks karny – podstawowe informacje W ostatnim czasie bardzo dużo mówi się o tzw. przestępstwie znęcania nad zwierzętami. Zostało ono wyrażone przez ustawodawcę w art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Na wstępie wspomnieć trzeba, że obowiązująca w tym zakresie regulacja jest przestarzała i nie przystaje do obecnych realiów. Linia orzecznicza Sądów wymierzających kary za znęcanie się nad zwierzętami nie jest niestety jednolita. Mamy więc do czynienia z sytuacją, gdy w przypadku analogicznego zachowania sprawcy jeden Sąd wyda wyrok uniewinniający a inny skazujący. Mając powyższe na uwadze postuluje się nie tylko przeprowadzenie nowelizacji ustawy, ale przede wszystkim napisanie jej od tego artykułu dowiesz się: Znęcanie się nad zwierzętami – kodeks karnyKara za znęcanie się nad zwierzętami – większa świadomość społecznaLinia orzeczniczaZwierzę zwierzęciu nierówneGdzie zgłosić znęcanie się nad zwierzętami?Błędy popełniane przez wolontariuszyZnęcanie się nad zwierzętami – jak najlepiej zgłosić sprawę?Znęcanie się nad zwierzętami – kodeks karnyJako znęcanie na zwierzętami ustawa określa zadawanie im bólu lub cierpienia albo świadome dopuszczanie do tego. Jednocześnie w dalszej części przepis wskazuje kilkanaście zachowań stanowiących przykłady znęcania się na zwierzętami. Są to na przykład:bicie zwierzęcia przedmiotami twardymi i ostrymi;złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt;obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia);utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania;niedostarczanie zwierzęciu odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Znęcanie nad zwierzętami jest przestępstwem zagrożonym karą pozbawienia wolności do lat 3, zaś w typie kwalifikowanym ze szczególnym okrucieństwem od 3 miesięcy do lat 5. Kara za znęcanie się nad zwierzętami – większa świadomość społecznaO ile jeszcze kilka lat temu w przypadku uznania winy oskarżonego wyroki oscylowały w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, o tyle w ostatnim czasie częściej wymierza się kary pozbawienia wolności. Dzieje się tak wskutek zwiększenia się społecznej świadomości oraz powszechniejszemu napiętnowaniu tego typu zachowań. Co bardzo słuszne, kary te dotyczą nie tylko znęcania nad psami czy kotami, ale również innymi zwierzętami (np., różne ryby, płazy i gady). W ostatnim czasie na przykład, bardzo głośna okazała się sprawa znęcania nad orzeczniczaLinia orzecznicza wydaje się zgodna ze społecznymi oczekiwaniami. Należy jednak podkreślić, że w toku stosowania prawa pojawiają się pewne rozbieżności w ocenie zgłoszonej sprawy. Obecnie ugruntowane są dwie linie z nich dla przypisania przestępstwa wymaga tzw. winy umyślnej i bezpośredniego zamiaru. Zamiar badać należy jednak przez pryzmat czynności sprawcy prowadzącej do wyrządzenia krzywdy, a nie samej chęci wyrządzenia krzywdy. Innymi słowy liczy się to, że ktoś specjalnie trzyma psa na 50-centymetrowym łańcuchu z kolczatką, a nie to, że w ten sposób chce temu psu wyrządzić krzywdę. Taka interpretacja przepisu pozwala na skuteczniejsze ściganie natomiast linia orzecznicza skupia się bardziej na samym zamiarze wyrządzenia zwierzęciu krzywdy, zadania mu bólu i cierpienia. Wróćmy więc do przykładu krótkiego łańcucha i kolczatki. Sąd wyznający drugi pogląd będzie badał, czy sprawca wiążąc psa na takiej uwięzi faktycznie miał na celu zadanie zwierzęciu bólu i cierpienia. Wykazanie, że celu takiego nie było wiązać się powinno z adwokata z Poznania z zakresu prawa karnego?Zwierzę zwierzęciu nierówne?Kwestia znęcania nad zwierzęciem jest sprawą bardzo delikatną. Często oceniana jest przez pryzmat tego jaką rolę pełni dany gatunek w otoczeniu człowieka. W przypadku uboju bydła, świń czy też drobiu przyjęte są pewne przemysłowe standardy. Nie traktuje się ich najczęściej jako czegoś niedopuszczalnego, a wręcz przeciwnie – są uznawane jako nieodzowny element funkcjonowania produkcji zwierzęcej. Z kolei gdyby te same metody zastosować wobec psa czy kota, oczywistą reakcją większości obserwatorów będzie zdecydowany sprzeciw. Działanie takie może być przedmiotem zainteresowania organów zgłosić znęcanie się nad zwierzętami?Z reguły zawiadomienia o przestępstwach popełnionych na zwierzętach składane są przez organizacje społeczne. Ich statutowym celem jest ochrona praw zwierząt. Wówczas wchodzą one w rolę oskarżyciela posiłkowego w postępowaniu toczącym się przed trzeba, że zdarzają się sytuacje, iż wskutek błędów wolontariuszy tychże podmiotów osoby faktycznie winne mogą uniknąć kary. Dzieje się tak niestety dosyć często. Bardzo często wolontariusze nie czekają na decyzję właściwego organu w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Wolontariusze zatrzymują zwierzę, a następnie przekazują je do tzw. domu tymczasowego. W tym momencie znika wszelki ślad po zwierzęciu. Stosunkowo często spotyka się sytuację, że w czasie rozprawy przed sądem wolontariusze organizacji odmawiają wskazania gdzie znajduje się odebrane przez nie w ramach interwencji popełniane przez wolontariuszyJeden z Sądów musiał ocenić sprawę, gdzie świadkowie ze strony organizacji broniącej praw zwierząt podawali nieprawdę co do stanu zdrowia zwierzęcia w chwili interwencji. Naginali oni i tak niekorzystne dla oskarżonego fakty. Ostatecznie wskutek ich działania sprawca został uniewinniony. Przyczynił się do tego fakt, że informacje przez nie podawane były ewidentnie nieprawdziwe. Wolontariusze podawali nieprawdę nawet co do okoliczności, przy których obecni byli interweniujący wraz z nimi policjanci (którzy również zostali przesłuchani).Taka postawa (niestety bardzo częsta) przedstawicieli organizacji tylko pomaga sprawcom. Samych zaś, działających na rzecz dobra zwierzęcia wolontariuszy naraża na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań. Jest to kara surowsza niż za znęcanie się nad zwierzętami. Ukrycie psa uniemożliwiło przeprowadzenie jego badania dla ustalenia czy doszło do poprawy jego stanu po odebraniu go trzeba, że często dla wykazania znęcania się nad zwierzęciem konieczne jest zbadanie zwierzęcia. Dokonuje tego biegły powołany przez Sąd. Tymczasem działania polegające na ukryciu zwierzęcia z ominięciem obowiązujących procedur takie badanie uniemożliwiają. Skutkiem tego jest uniewinnienie często popełniany jest również na etapie zmiany fazy postępowania karnego – z postępowania przygotowawczego na postępowanie przed sądem. Wówczas osoba uprawniona do reprezentacji organizacji winna do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego złożyć oświadczenie, że będzie działać w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Składając to oświadczenie należałoby również wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu organizacji. Znęcanie się nad zwierzętami – jak najlepiej zgłosić sprawę?W tym miejscu przestrzec należy osoby podejmujące się interwencji w ramach działań fundacji/stowarzyszeń przed działaniami nietransparentnymi. Lepszym rozwiązaniem z punktu widzenia później toczącego się postępowania karnego wydaje się być zaczekanie na funkcjonariuszy Policji. Uciekania się do podstępu albo gróźb celem zabrania zwierząt znęcającemu się nad nimi właścicielowi nie jest dobrym rozwiązaniem. Takie działania mogą skutkować postawieniem zarzutów popełniania czynów zagrożonych karami znacznie wyższymi niż, te grożące za znęcanie nad zwierzęciem. Standardowo w takich sytuacjach zależnie od sposobu zachowania się wolontariuszy postawione mogą być zarzuty tzw. kradzieży rozbójniczej albo nawet rozboju. Czasami zachowania te kwalifikowane są jako na uwadze pozytywną rolę ww. organizacji w budowaniu świadomości społecznej, a także zwalczaniu przestępczości związanej w czynami popełnionymi na zwierzętach, unikać należy wskazanych zachowań. Z pewnością nie wpływają one pozytywnie na ogólnospołeczny odbiór i mogą podważać wiarygodność osób zaangażowanych w ich działania, co utrudnia późniejsze skazanie osób, których przestępne działania stanowią przedmiot zainteresowania stoi na stanowisku, że organizacje zajmujące się ochroną praw zwierząt są niezbędne dla skutecznego egzekwowania prawa i wykrywania przestępstw na zwierzętach, jednakże, aby dobrze wypełniać te cele winny przestrzegać zasad transparentności i działać w granicach obowiązującego prawa. Wszelkie działania noszące znamiona przestępstwa nie tylko podważają zaufanie do nich, ale przede wszystkim w wielu przypadkach pozwalają uniknąć sprawcom przestępstw na zwierzętach odpowiedzialności karnej. Polecamy udać się do naszej kancelarii prawnej, w której udzielimy Państwu profesjonalnej pomocy prawnej w zakresie prawa karnego. Ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 2013- 2015 odbył aplikację adwokacką organizowaną przez Okręgową Radę Adwokacką w względu na zainteresowania prywatne zajmuje się sprawami z zakresu ochrony środowiska i prawa rolnego. Prywatnie interesuje się myślistwem oraz wędkarstwem muchowym. Dowiedz się więcej! Podobne wpisy 1 komenarz Piotr 14 lutego 2021 w 09:46- OdpowiedzW jaki sposób i w jakim trybie zgłosić stosowanie przemocy wobec dzikich zwierząt, udokumentowane przez samego sprawcę zdjęciami umieszczonymi w internecie ? Podczas procesu rozwodowego niejednokrotnie zdarza się, iż jeden z małżonków wysuwa zarzut znęcania się nad nim drugiego małżonka – fizycznego bądź też psychicznego lub też składa zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia tego przestępstwa. Kiedy i jakie zachowania mogą zostać uznane za takie przestępstwo? Odpowiedz można znaleźć poniżej, oparto ją w szczególności na analizie orzecznictwa sądowego w takich sprawach. Zgodnie z art. 207 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (w dalszej części artykułu zwanej Kodeks karny): „Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 2. Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. § 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12”. Powołany powyżej przepis ma chronić osoby najbliższe, a więc zgodnie z kodeksem karnym, osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu np. konkubent, partner. Wskazany artykuł bierze również pod ochronę osoby małoletnie (nawet wówczas gdy nie należą do kręgu osób najbliższych), osoby nieporadne (osoby, które ze względu na podeszły wiek, kalectwo, chorobę np. upośledzenie umysłowe, nie mogą decydować o sobie) oraz osoby pozostające wobec sprawcy w stałym lub przemijającym stosunku zależności. Pojęcie „znęcania” oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowanie złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, na przykład nietykalność ciała, godność osobistą. Wskazane zachowania mogą równocześnie wypełniać znamiona różnych innych występków wskazanych w kodeksie karnym jak np. groźby karalne, naruszenie nietykalności cielesnej, znieważenie, pomówienie, pobicie. Nadto zachowanie „znęcania” powinna towarzyszyć pewna intensywność, dokuczliwość i dolegliwość dla pokrzywdzonego. Co do zasady uważa się, iż „znęcanie się” dotyczy najczęściej wielokrotnych zachowań sprawcy (intensywnych i rozłożonych, rozciągniętych w czasie). Wyjątkowo za znęcanie się można uznać również postępowanie ograniczone wprawdzie do jednego zdarzenia zwartego czasowo i miejscowo, lecz odznaczające się intensywnością w zadawaniu dolegliwości fizycznych lub psychicznych, a zwłaszcza złożone z wielu aktów wykonawczych rozciągniętych w czasie, długotrwałych. Co istotne, znęcanie się może przybrać formę znęcania się fizycznego np. zadawanie bólu, bicie, kopanie, duszenie, wyrzucanie z domu, a nawet głodzenie czy przypalanie ciała, lub psychicznego np. straszenie, gnębienie, wyzywanie, wyszydzanie, obrażanie, lżenie. Niektórzy komentatorzy podają również, iż nawet sprowadzanie do domu osób nieakceptowalnych społecznie jak prostytutki, przestępcy, może w pewnych przypadkach zostać uznane za przestępstwo znęcania (M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz). Wszystko zależy oczywiście od okoliczności konkretnej sprawy bowiem w wyroku z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II AKa 394/12 Sąd Apelacyjny w Katowicach uznał, iż „Fakt nadużywania przez oskarżonego alkoholu, organizowanie w mieszkaniu libacji alkoholowych, czy też zanieczyszczanie mieszkania nie może uchodzić za jeden z elementów przestępstwa znęcania. Zachowania te nie stanowiły aktów agresji skierowanej przeciwko pokrzywdzonemu, lecz były przejawami stylu życia oskarżonego jako osoby uzależnionej od alkoholu. Jakkolwiek może on być oceniany negatywnie, budzić dezaprobatę pokrzywdzonego i być uciążliwy dla otoczenia, to jednak nie podlega penalizacji. Prawdą jest, że zachowanie oskarżonego utrudniało pokrzywdzonemu wypoczynek, stanowiło przeszkodę w zapraszaniu do mieszkania znajomych, ale trudno byłoby to uznać za znęcanie się w rozumieniu art. 207 § 1 Kodeksu karnego. Nie wydaje się zresztą aby te skutki zachowania oskarżonego były wyjątkowo uciążliwe dla pokrzywdzonego, jeżeli z własnej woli decydował się na wspólne zamieszkiwanie z nim. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego, że pokrzywdzony, nie mając żadnych możliwości zmiany swojej sytuacji, był zmuszony wbrew swojej woli znosić zachowanie oskarżonego. Pozostając w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego, trudno byłoby dowieść, że pokrzywdzony, który jest młodym, sprawnym mężczyzną zatrudnionym na kopalni, pracującym tylko na swoje utrzymanie, nie miał możliwości wyprowadzenia się z mieszkania oskarżonego” OSA 2013/6/34-44, 2013/7-8/32, 2013/3/27, KZS 2013/1/67. Jak wynika z powyższego, to od okoliczności danej sprawy zależy, jakie zachowanie może zostać uznane za znęcanie – zachowanie które dla jednej osoby będzie już znęcaniem, dla innej osoby może być zupełnie akceptowalnym i zwyczajnym zachowaniem, każdy pokrzywdzony w inny sposób będzie rozumiał i odczuwał skutki zachowania sprawcy, ale aby zinterpretować dane zachowanie jako „znęcanie” należy swoją ocenę zobiektywizować tzn. postawić się w roli przykładowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. Tytułem przykładu z orzecznictwa „Zadawanie cierpień moralnych, psychicznych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenia jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek nie będzie stanowiło „znęcania się” w rozumieniu art. 207 § 1 Kodeksu karnego skoro nie mają charakteru działań „dotkliwych” i „ponad miarę”, a więc swą intensywnością wykraczających poza granice zwyczajnego naruszenia nietykalności fizycznej, znieważenia, poniżenia, czy innego naruszenia czci pokrzywdzonego”, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 399/12. Co istotne w kontekście relacji pomiędzy małżonkami, określając granice znęcania się Sąd Najwyższy stwierdził, iż: „(…). Jeżeli natomiast wzajemne zachowania na skutek rozkładu pożycia małżeńskiego polegają na wzajemnym naruszeniu nietykalności i wzajemnym znieważaniu oraz na podejmowaniu czynności, które można określić mianem złośliwego dokuczania – to brak jest podstaw do przypisywania tylko jednej stronie zamiaru znęcania się”, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1992 r., III KRN 122/92, LEX nr 22076. Reasumując, aby zinterpretować, czy dane zachowanie jest przestępstwem znęcania się nie należy polegać tylko na subiektywnych odczuciach pokrzywdzonego bowiem w ewentualnym procesie bierze się szereg okoliczności jak np. środowisko, w którym sprawca i ofiara żyje, normy etyczne, kulturowe, a także okoliczność czy zachowania sprawcy dla ofiary jest dolegliwe, poniżające, bolesne, albowiem „zdarza się wszak (…), że obelgi, naruszanie nietykalności cielesnej, szykany itp. są wzajemne, że słowa wulgarne nie są obelgami, bo należą do obyczaju środowiska, że zachowania naganne sprawcy są reakcją na prowokowanie go bądź środkiem do wymuszenia poprawnego zachowania się rzekomej ofiary itp.”, tak, Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 marca 1998 r., II AKa 40/98, KZS 1998. Posyłając dziecko do szkoły wierzymy, że będzie w niej bezpieczne. Przecież oddajemy je pod opiekę nauczycieli, a więc osób o odpowiednim wykształceniu i doświadczeniu w pracy z maluchami. Niestety, czasami pedagodzy zamiast dbać o uczniów, sami wchodzą w rolę ich oprawców. Jak rozpoznać, że nauczyciel znęca się nad dzieckiem i gdzie szukać pomocy? Sprawdź, w jaki sposób możesz ochronić swoją w szkole? Już od zerówkiTemat znęcania się nauczycieli nad uczniami co jakiś czas powraca w mediach, niezmiennie bulwersując opinię publiczną. Zdajemy sobie sprawę, że w każdym zawodzie mogą zdarzyć się czarne owce, lecz pedagogów obdarzamy szczególnym zaufaniem, dlatego nadużycia z ich strony są szczególnie dotkliwe. Zwłaszcza, jeśli dotyczy kilkulatków, które nie mogą same bronić się przed dorosłymi. Oprawca może skutecznie zastraszyć malucha i zakazać mu mówienia o doświadczanej przemocy taki sposób postępowała nauczycielka z podwrocławskiej miejscowości Szczodre, która przez kilka miesięcy znęcała się nad grupą 6-letnich dzieci. Kobieta zaklejała im buzie taśmą, przywiązywała je do krzeseł oraz kierowała w ich stronę obelgi i groźby. Sprawa ujrzała światło dzienne na początku 2015 roku, kiedy jedna z matek zauważyła niepokojące zachowanie syna i postanowiła ukryć dyktafon w jego przyborach szkolnych. Nagranie ujawniło prawdę, która była tym bardziej szokująca, że do tamtej pory nauczycielka była uważana za niezwykle sympatyczną. Rok wcześniej otrzymała nawet specjalną nagrodę. Za swoje postępowanie została skazana w 2016 ucznia przez nauczyciela – niepokojące symptomySprawa ze Szczodrego odbiła się głośnym echem w całym kraju i była opisywana przez największe portale informacyjne. Oburzały nie tylko czyny, jakich dopuściła się nauczycielka, ale też fakt, że udało się jej utrzymać swoje postępowanie w tajemnicy przez tak długi czas. Dramat 6-latków rozgrywał się od września do marca. Choć rodzice od czasu do czasu słyszeli niepokojące plotki, początkowo nie dawali im wiary. Impuls do pozyskania dowodów stanowiło dopiero alarmujące zachowanie dzieci, które z czasem przybierało na sile. Pierwszym objawem tego, że pociecha może doświadczać przemocy ze strony nauczyciela, jest niechęć do uczestniczenia w lekcjach. Sama odmowa pójścia do szkoły może wynikać z różnych przyczyn, ale jeśli towarzyszy jej widoczny strach, niepokój lub płacz, w naszej głowie powinna zapalić się lampka ostrzegawcza. Gdy dziecko zaczyna źle sypiać, ma koszmary i zamyka się w sobie, problem z pewnością jest poważny. Reakcją na przemoc mogą być także wybuchy niekontrolowanej agresji. W tak trudnej sytuacji należy jak najszybciej porozmawiać z maluchem. Gdy pokażemy mu, że może liczyć na nasze wsparcie, najpewniej przełamie strach i opowie o powodach swojego zachowania. Warto też skontaktować się z rodzicami innych uczniów z klasy – być może również zauważyli coś alarmującego lub posiadają więcej informacji odnośnie sytuacji panującej w szkole. Jak wygrać z nauczycielem? Najpierw zbierz dowody Kiedy odkryjemy, że dziecko doświadcza przemocy ze strony nauczyciela, jedno jest pewne – trzeba działać! Najpierw warto omówić plan działania z dzieckiem i poprosić je, żeby opowiedziało o wszystkich szczegółach sprawy. Jeśli inni uczniowie również są ofiarami znęcania się, zmobilizujmy do działania ich rodziców. Im więcej poszkodowanych złoży zeznania, tym bardziej wiarygodne będą dowody na niewłaściwe postępowanie nauczyciela. Co zrobić, gdy nauczyciel obraża ucznia? Niepodważalnym świadectwem prawdziwości słów dziecka będzie nagranie wykonane podczas lekcji. Aby zdobyć je w dyskretny sposób, możemy wyposażyć malucha w ukryty dyktafon. Dobrym wyborem będzie model MVR-403 (do kupienia tutaj: wbudowany w przypinkę do ubrania. Nie tylko nie rzuca się w oczy, ale jest również niezwykle prosty w obsłudze. Może rejestrować dźwięk z odległości do 12 m i pracować nawet przez 14 skuteczny kamuflaż zapewni dyktafon MVR-401 (do kupienia: umieszczony w zabawkowym samochodziku. Jego parametry pozwalają na 19 godzin pracy oraz nagrywanie w zasięgu do 15 m. Odpowiedz Leave A Comment

jak wygrać sprawę o znęcanie